Diyarbakır Cezaevi’nin kapatılması ve müzeye dönüştürülmesi yönünde başlatılan iki ayrı imza kampanyası döneminde, hem “Diyarbakır Cezaevi’nden geçmiş bütün sağlar” hem de Yahya Menekşe’yi kaybettiğimiz günlerde, onun şahsında, katledilmiş tüm Kürt çocuklar anısına yazılmıştı.
Sıyır; sahibi ve kiracısı olduğun ne kadar yara sakladıysan teninin toprağına, ilham veren ne kadar dert varsa; bu yol, bu atlas, bu arı ırmaktan ne kadar gam yüklediysen sırtına; iki elin kanda olsa yani, toprak yutsan, kan kussan, ölüme kaysa aklın bir an… sıyır da, ömrünün diyetini hıçkırarak tükür zulmün duvarına.
Ağla da; ne çıkar! Ne gider senden, gözünün ağıdını cellatlar duyduğunda. Ağla! Bırak temizlensin için, arınsın bırak. Bu takvime senden, nemli bir selam kalsın hiç olmazsa.
Ama bil; dirhem dirhem parçalanmış tüm bu bedenlerin, bu yüreklerin miadı dolmadı daha. Yıkılırken dahi erdemiyle mağrur, ve-fakat, dirilecektir nasılsa.
Çünkü cürmü kadar yer yakar apoletli tarihin kuralkoyucuları; kanla beslenen faşist tüccarlar, kör evliyalar; her biri ölen, buz gibi ölen, erir gibi ölen bu coğrafyanın ceset çocuklarını kategorilere ayıran o üvey tohumlar ve paşalar, ve ağalar, koltuk ve makam fetişistleri: cürmü kadar yer yakar her biri… Çünkü hiçbir yerel ferman, kaldıramaz isyanın evrenselliğini…
İyi mi? Bil işte; bak, o tebessümü işle mesela, yüzünün gölgesinde.
Bu böyle, ne yaparsın! Onlar diktikçe, biz yıkacağız duvarları. Kire bulanmayacak içimizin ırmağı. Dicle’nin doyurduğu, Dicle’ye adanacak. Zamanla bir okyanus olacak, bu andın suyu. Ölümle değil, nefesle doyacağız biz. İnsansız tepelerin ahlaksız bayrağına değil, hayatın tükenmez kaynağına tapacağız her daim. Sorulacaksa da, biz soracağız bu toprağın tarihini. Varsa tanıyacak, bizleriz; katliamların halk dilindeki gerçeğini! Böyle, hiç kimseye bırakmadan, kendin keseceksin göbeğini.
Kalk; duvarın berisinde kalmakla yenildin sanma! Ancak, gerçek bir adaletle inşa edilmiş duvarlar başı dik durur, dünya durdukça. Sen doğrul hele, bakmışsın bir dokunuşla un ufak olmuş önünde. Sen mahkumsun kardeşim ve yaşıyorsun, biliyorum. Senin çığlığını hala duyuyorum. O çığlığı belleğimde taşıyorum. Söylesene, bir duvarı sen yıkamayacaksın da, ben mi yıkacağım yani?
Hadi anlat!
O AMED ki, en ‘basiretsiz’ taşından, menekşeler bitirdi; toprağı kutsadı, ateşi işledi, en olmadık dağlara düş iliştirdi.
Koparma, sakın! Ve korkma da; al, okşa ve taşıyla bas bağrına.
Çünkü asıl, menekşeler doğuran o ‘bereketsiz’ taşın anlatacakları var sana.
Zamanla…
EMRE DURSUN
2008, Muğla – Kronik Muhalif
-Hewara Amedê-
