Bir soruyla başlayalım: Ben ya da herhangi biri Burak Erdoğan’ı övse ne olur? Yerdiği vakit ne olacağını biliyoruz aşağı yukarı ama övdüğü takdirde bir sorun çıkacağını sanmıyorum açıkçası. Daha da ileri gidelim, birisi Recep Tayyip Erdoğan ya da AKP’yi övse ne olur? Olumsuz anlamda bir şey yaşanacağını yine sanmıyorum ve hatta doğru zamanda, doğru yerde yaparsa zengin bile olur.
Soruları da yanımıza alıp devam edelim…
Geçtiğimiz günlerde bir mektup yazdı Deniz, “dışarıya”. (İçeridekilerden daha tutsak yaşayanların bulunduğu bir yer ne kadar “dışarı” sayılabiliyorsa işte, oraya!)
Diyordu ki orada:
“Bir iyi, bir kötü haberim var.
İyi haber: Tahliye oldum.
Kötü haber: Tutuklandım.
Ben de sizin okuduğunuz hızda öğrendim bu iki haberi. Bu sefer, Daltonlar hakkındaki şakadan, “suçu ve suçluyu övmek” suçundan tutuklandım.”
Gösteriyi izlememiş yahut o bölüme denk gelmemiş insanlar Red Kit’teki Daltonlar’dan bahsedildiğini sanıp tümüyle komaya girebilir ama bu Daltonlar, o Daltonlar değil neyse ki. Yine de Türkiye’deki hukuk sisteminin geldiği nokta düşünüldüğünde, oradan çok uzak olunmadığını da görebiliyoruz. Yani şimdiye kadar öyle bir şey olmadı diye sağda solda Gargamel’i övmeye falan kalkmayın siz yine de. Neme lazım! Gerçi Şirinler’deki düzen de zaman zaman komünizmle özdeşleştirildiği için, AKP, Gargamel’i sevimli buluyor olabilir. Kim bilir, belki de Gargamel AKP’lidir! Demek istediğim, içeri düşecekseniz, bakın mantıklı bir sebebi olsun falan demeyeceğim çünkü o mantığın yokluğu üzerine konuşuyoruz zaten nicedir, ama hiç değilse değsin!
Devam ediyor Deniz: “Avukatlarıma haber verilmediğini, normalde salona gelmem gerektiğini ama acele bir durum olduğunu bildirdiler. Suçlamaya konu metni okudular. ‘Çocukları dövmemeliyiz.’ demişim de ‘Neden çocukları dövmek gerektiğini düşünüyorsun?’ diye sorulmuş gibi hissettim. Hayattan, Türkçemizden ve altı üstü komediden söz ettim. Tekrar tutuklanmama karar verdiler. Adli yılın açılışını burada kutlayacağım, başarılı bir sezon olsun.”
“Ben kadıya derdimi anlatıyorum,” diye başlayan muazzam bir atasözümüz vardır, biliyorsunuz değil mi? Hah, işte şu an tam o noktadayız! Üstelik, hayli uzun zamandan beri sallanıyor yani az buz da değil!
Deniz’in avukatları ne demişti: “Savcılığın ikinci ayını tamamlayan soruşturmada, bu yeni suçlamayı tahliye kararından dakikalar sonra ve mesai saatleri dışında devreye sokması, 1970’li yıllarda ve 12 Eylül döneminde vücut bulan ‘Kişiyi ne olursa olsun cezaevinde tutma’ anlayışının dirildiği kuşkusunu yaratmaktadır.” Elbette bu artık bir kuşku falan değil, apaçık bir gerçeğin ilanıdır.
Yaklaşan bir 12 Eylül tarihi daha var önümüzde. Kenan Evren’in “Asmayalım da besleyelim mi?” zihniyetinden, idam sehpalarından ve Diyarbakır, Mamak, Metris zindanlarının işkencehanelerinden devralınan o cuntacı miras; bugün takım elbiseler, modern adliye sarayları ve ekranlı SEGBİS odaları aracılığıyla sürdürülüyor. Hatta diyebiliriz ki, bugünün iktidarı ve onun mekanizmaları, 12 Eylül’ün kurduğu o gri karanlık rejimi günbegün aşarak yeni rekorlara gidiyor. 12 Eylül cuntasının bile şeklen de olsa uymak zorunda hissettiği birtakım prosedürler, bugün fütursuzca yok sayılıyor; hukuk, muhalif veya aykırı ses çıkaran herkesin kafasına indirilecek bir giyotin gibi, kadının şeyinin hemen yanında sallanıp duruyor.
Peki neydi Deniz Göktaş’ı tahliye edildiği saniyede tekrar parmaklıklar arkasına gönderen o büyük “suç”?
“Suçu ve suçluyu övmek.” Kimi övmüş Deniz?
Bakalım: “Ben de iyi bir insanım bu arada. Hepinizden iyiyimdir. Ne kadar iyi bir insan olduğumu şöyle anlatayım: Ben bugünün ikinci sıra bilet gelirleriyle Türkiye’de bir tetikçi tutup, rakip bir komedyeni öldürtebiliyorum. Şu an piyasa bu durumda… Sadece ikinci sıra, bir de Telegram hesabı. Oradan Daltonlara yazıyorsunuz, gayet kurumsal bir iletişim var: Bitcoin’den parayı yatırıyorsunuz, takip de edemiyorlar, öldürünce fotoğraf geliyor: ‘Buydu di mi abi?’ Muhteşem bir sistem. Ama yapmıyorum çünkü dediğim gibi iyi bir insanım.”
Şimdiiiiiii, en başta sorduğum soruları hatırlıyor musunuz?
O zaman buyrun cevapları da verelim ki değsin: Burak Erdoğan’ı övmek yasaldır çünkü onun 1998 yılında İstanbul’un göbeğinde, yaya geçidinde ses sanatçısı Sevim Tanürek’e çarparak ölümüne sebep olduğu o kapkaranlık sayfa, “adalet” mekanizması tarafından örtülmüş, suç da hukuken buharlaştırılmıştır! Resmiyette tescillenmiş bir “suçlu” da olmadığı için Burak Erdoğan’ı istediğiniz kadar övebilirsiniz. Ama kanımca kaza tespit tutanaklarının nasıl değiştirildiğini, mahkemelerin nasıl kaşla göz arasında beraat ürettiğini hatırlatmak başınıza hayli bela açacaktır. O adaletsizliği övmek size sonsuz ve pek itibarlı, şanlı şöhretli, paralı pullu kapılar açar. İsterseniz deneyin!
Meselenin bam teli tam olarak burası işte. Hukuk tekniği açısından baktığınızda, asıl tutuklama gerekçesi yapılması gereken şey AKP’yi övmektir. Neden mi? Türkiye’deki adalet mekanizmasının faydalanmadığı mantık oldukça basit: Eğer bugün Türkiye’nin sokakları birer suç bataklığına dönüştüyse, gencecik çocuklar üç beş kuruş para için tetikçilik yapacak kiralık canlılar haline geldiyse, sokak aralarında ya da Telegram gruplarında kiralık katil pazarlığı yapılıyorsa bunun tek bir sorumlusu vardır: Ülkeyi çeyrek asırdır yöneten AKP iktidarı ve onun yarattığı sosyal, ekonomik çöküntü.
Yani Deniz elbette Daltonları falan övmüyor! Deniz burada zeki ve cesur bir komedyenin keskinliğiyle, iktidarın memleketi getirdiği o korkunç, piyasalaşmış şiddet gerçeğini ifşa ediyor. Bir stand-up gösterisi izleyenlerinin, o gösterinin oynandığı salondaki sadece ikinci sırasındaki koltuk parasıyla insan hayatının satın alınabildiği bir “memleket” tablosu çiziyor. Erdoğan’ın her fırsatta gerine gerine anlattığı “Yeni Türkiye” bu işte! Telegram gruplarından kiralık katil siparişi verilen, adaletin de bir sürü masum insanla birlikte hücreye tıkıldığı, gençlerin umutsuzluktan ve yoksulluktan mafya özentisi birer tetikçiye dönüştürüldüğü bu çürümeyi resmediyor. Ve AKP’nin asıl çıldırdığı, tahammül edemediği şey de işte bu aynadır!
Kendi yarattıkları düzensizliğin, kendi eserleri olan bu pespaye suç ortamının ve bu dev yoksulluğun sahnede birkaç cümleyle mizaha konu edilip teşhir edilmesini sindiremiyorlar. Çünkü o gösterideki mizah, doğrudan iktidarın utanç tablosudur. Deniz Göktaş’ı tahliye olduğu dakikada, mesai saatlerinin dışına denk getirilen bir “hile-i şer’iyye” ile tekrar tutuklatan akıl; çetelerle, tetikçilerle ya da “suçlularla” mücadele eden bir akıl değildir. O akıl, kendi yarattığı cehennemin üzerindeki örtü açılmasın diye, aynayı tutan komedyeni zindana atan akıldır.
Bir yanda bir insanın ölümüne yol açıp hiçbir ceza almayan, sistemi bile değil, tepedeki koltuğu arkasına alarak dokunulmaz kılınan gerçek aktörler; diğer yanda ise sahnede mizah yaptı diye “suçluyu övmekle” suçlanıp tutuklanan bir komedyen…
İşte, çeyrek asırda dev bir hukuksuzluk ve yoksulluk ortamı yaratan “Adalet ve Kalkınma Partisi”nin meşhur ve meşum adalet terazisi tam olarak bu absürtlükle tartıyor hayatlarımızı. Gerçek suçluların, katillerin, ihale çetelerinin, yolsuzların ve muktedir yakınlarının sokaklarda elini kolunu sallayarak gezdiği; fikrini, mizahını, eleştirisini dile getirenlerin ise hücrelerde rehin tutulduğu garabet.
Yalnız sık sık hatırla(t)makta da fayda var: Ne Hitler kaldı, ne esamesi!
Ağustoslar ise hâlâ Deniz’in ve hepimizin çocukluğunda olduğu gibi hızlı geçiyor. Eylül yaklaşıyor. Takvimler 12 Eylül’ü gösterdiğinde biz yine o tarihi tüneli, yok edilen adaleti, rafa kaldırılan anayasayı konuşacağız… Amaaaaaa, Eylül de geçecek, Ekim de… Bu saltanat bitecek! Hangisi kalmış?
Karatepe Yüksek Güvenlikli Ceza İnfaz Kurumu’ndan yükselen, Deniz’in o her şeye rağmen neşeli, esprili ve başı dik selamını biz de şuradan alalım: Deniz’in gezi otobüsü tünelden çıktığında “çocukkenki ağustosların” neşesi ve aydınlığı geri gelecek. Hem, Türkiye denen amansız sınavla her gün cebelleşsek de, “Allah’tan okul yok!”
EMRE DURSUN
Ağustos ‘26, Çanakkale
