Nasıl başladığını, nasıl geliştiğini, nasıl sonuçlandığını, bu yolculuğu ve hissettirdiklerini; üzerine konuştuklarımızı bugün yarın tek tek anlatacağım “Atlas“ta ama şimdi yazarından hiç rol çalmadan, bir virgülüne bile dokunmadan yayınlıyorum bu güzel hikâyeyi.
Yayın hakları, 5 Ocak 2027‘ye kadar telif ücreti mukabilinde Kaçak Kat‘a, fikrî mülkiyeti ise yazarına aittir. Yazılı izin olmadan hiçbir şekilde kopyalanamaz ve çoğaltılamaz. Ona göre!
E.D., 5 Kasım ’26.
Bir zamanlar Pamuk adında bir kedi vardı. Sıcaktan bunalmıştı. Sahibi Ayşe’ye görünmeden açık pencereden çıktı ve serin bir ev aradı. Birkaç dakika sonra bir aralığı olan ev bulmayı başarmıştı. Hemen içeriye girdi.
Tam koltuğa uzanıyordu ki evin afacan çocukları Pamuk’u yakaladı. Pamuk, “İşte şimdi ayvayı yedim, buradan kurtulmam lazım,” dedi.
Çocuklar Pamuk’u zor bela annelerine gösterdi. Fatma da tıpkı Ayşe gibi iyi kalpli bir insandı. Pamuk’a zarar vermeden onu yatağa götürdü. Ona mama ve süt verdi.
Pamuk halinden gayet memnundu. Evin çocukları da Pamuk’tan hoşlanmıştı. Pamuk bu duruma kendince bir çözüm bulmak istemişti. O sırada aklına süper bir fikir geldi: Hafta sonları burada, hafta içleri eski evinde kalacaktı. İki evi olabilirdi! Bu fikirden hoşnut olmuştu.
Keyifle uyurken evin çocukları onunla oyun oynamak için onu çocuk odasına götürmeye çalışınca Pamuk, “Neler oluyor acaba?” diye sordu. Durumu anlayınca kaçmaya çalıştı fakat çok geçti. Çocuklar onu zemine bıraktığı an son sürat koşarak saklanmak için bir yer bulmaya çalıştı. Sonunda yatağın altını makûl bulup oraya girdi.
Fakat oraya girdiği zaman, “Keşke burayı seçmeseydim, çok sıkışıkmış!” dedi. Ama yine de onu bulamasınlar diye oradan ayrılmamaya karar verdi. Birkaç dakika geçti, çocuklar Pamuk’u bulamamıştı. Pamuk artık gönül rahatlığıyla çıkabilirdi. Ancak yine de tedbirli olmalıydı. Etrafta birileri olmadığı için hemen oradan çıktı ve derin bir uykuya daldı.
Hafta içi gelmişti. Pamuk erkenden yola koyuldu. Sahibi Ayşe, “Neredeydin sen?” dedi Pamuk’a. Pamuk usulca miyavlayarak eve girdi ve biraz yemek yedi. Ama yol yorgunu olduğu için uyumalıydı.
Günler birbirini kovalıyordu. Hafta sonu gelip çatmıştı. Pamuk yola çıkmıştı. Ancak Ayşe bu sefer, kolay yem olmayacaktı. Pamuk’u takip etmeye başladı.
Bu sırada Pamuk olanlardan habersiz keyifle yürüyordu. Fatma da Pamuk’u arıyordu, bu yüzden ev boştu. Pamuk kapıya yanaştı ve tüm tatlılığı ile miyavladı. Bekledi, bekledi ama kapıyı açan yoktu. Duvardaki deliği aradı ama o da onarılmıştı.
Fatma ve Ayşe Pamuk’u gördükleri an ikisi de aynı anda, “İşte benim kedim!” diye bağırdılar ama iki kadın da aynı şeyi söyleyince ikisi de şaşırdı. Birkaç dakika sonra durum anlaşıldı ve ikili, Pamuk’un iki evde de kalacağında anlaştılar.
Böylece Pamuk iki evde de yaşamaya devam etti.
ATLAS ALİ DURSUN ©
Ekim ‘26, Çanakkale
