Emirhan Yılmaz: Fenerbahçe’nin yeri her zaman birinciliktir

Bazı dostluklar aynı sırada başlar, bazıları ise aynı duyguda. Bizimki ikisinin ortasında bir yerde başladı. 2012 yılında, Bilgi Üniversitesi’nin İngilizce hazırlık sınıfında… Ben biraz gecikmiş bir üniversiteli olduğum için, Emirhan’la aramızda sekiz yaş vardı ama hayatın bazı meselelerinde yaş farkı değil, bakış farkı belirleyicidir ve herkes birbirinden öğrenir. (Ben de bunu en çok, genç dostum Çetin Altan’dan öğrenmiştim.) Emirhan Yılmaz’la kısa sürede hem arkadaş, hem abi-kardeş olmayı başarmıştık. Ve elbette bizi birbirimize yaklaştıran en güçlü bağlardan biri Fenerbahçe’ydi.

O hâlâ genç bir adam ama bahsettiğim yıllarına şahit biri olarak, aklımda en çok kalan şey enerjisiydi. Hayata ve sohbete hızlı giren, duygularını saklamayan, tutkularını açık yaşayan bir delikanlıydı. Zamanla o enerji yerini olgunluğa, o taşkınlık yerini derinliğe bıraktı. Bugün cevaplarını okuduğunuzda fark edeceğiniz şey tam olarak bu dönüşüm: Tutku hâlâ yerinde ama artık ölçülü; heyecan hâlâ canlı ama artık bilinçli. Bunları bir dost olarak değil, abi olarak yazdım ve bundan fazlasını söylemek haddim değildir diye düşünüyorum. 

Bilgi Üniversitesi Reklamcılık bölümü mezunu Emirhan Yılmaz ve mesleğinde de hayli başarılı genç bir iletişimci. Aldığı eğitim onun güçlü karakteristiği ile birleştiğinde, sözcükleri seçerken hem duyguyu hem de mesajı aynı kudretle taşıyabiliyor. Mesleğinde başarılı bir grafik tasarımcı olarak ilerlemesi de şaşırtıcı değil; çünkü hem estetik hem anlam arayışı olan biri o. Görsel dünyada kurduğu dengeyi, fikir dünyasında da kurabiliyor.

Bu söyleşide bir taraftarın heyecanını, bir kongre üyesinin sorumluluğunu ve bir genç adamın düşünsel olgunluğunu aynı anda göreceksiniz. Katılabilirsiniz ya da itiraz edebilirsiniz; ama samimiyetinden şüphe etmeniz mümkün değil! 

Benim için ise bu yalnızca bir futbol söyleşisi değil. Yıllar önce tanıştığım bir üniversite öğrencisinin, bugün düşüncelerini berraklıkla ifade eden bir yetişkine dönüşümüne tanıklık etmenin küçük ama kıymetli bir belgesi. Ben, bizimle gurur duyuyorum. 

İyi ki varsın Emirhan ve evet, iyi ki Fenerbahçeliyiz!

E.D., Mart ‘26

EMRE DURSUN: Sevgili Emirhan, aslında bildiğin gibi bu söyleşiyi daha önceden yapmayı planlamıştık ama bütün ölüm-kalım süreçlerinde istikrarlı bir şekilde “öldüğümüz” için bugüne kadar sarktı bu konuşma. Hızlıca ve öncelikle futbol takımı özelinde çok genel bir soruyla başlayacağım izin verirsen: Bulunduğumuz yer ve durum hakkında değerlendirmelerin neler?

EMİRHAN YILMAZ: Sevgili Emre, öncelikle beni konuk ettiğin için çok teşekkür ederim. Seninle geçmişte de Fenerbahçe konusunda birçok kez bilgi alışverişi yaptığımızı hatırlıyorum. Spora olan ilgin ve alakan nedeniyle bu söyleşiyi seninle yapmak benim için ayrıca heyecan verici. 

Soruna gelecek olursak; bulunduğumuz durumdan elbette çoğu Fenerbahçeli gibi memnun değilim. Fenerbahçe’nin oynadığı futbolun güven vermediğini her fırsatta dile getirdim. Eğer Türkiye’de şampiyonluk bekleniyorsa, bu bizim oynadığımız futbolla biraz zor gerçekleşecektir. 

EMRE DURSUN: Tedesco’nun tarzı, performansı ve Fenerbahçe’deki durumu ile ilgili ne düşünüyorsun?

EMİRHAN YILMAZ: Bu konuda olumluyum. Belki de uzun yıllar sonra ilk defa Fenerbahçe taraftarı, olumsuz sonuçların ardından bir teknik direktöre karşı bu kadar iyimser ve toleranslı davranıyor. Açıkçası, José Mourinho gibi bir isme bile bu kadar sempati duyulduğunu düşünmüyorum. Çünkü onun alışılmadık açıklamalarının bir gün Fenerbahçe’yi zor durumda bırakabileceğini, özellikle de kendisi ayrıldıktan sonra bu açıklamaların artabileceğini tahmin ediyorduk; nitekim bu da gerçekleşti. Bu durum taraftarın genelinde bir güvensizlik hissi oluşturuyordu. Artık bu hissiyatın ortadan kalktığını söyleyebilirim. Tedesco’nun saha içinde kalmayı tercih etmesi ve kulüp içindeki meseleleri dışarıya taşımaması da ayrıca bir güven duygusu veriyor. Ayrıca kulüp içinde çalışanlarla kurduğumuz iletişimden edindiğim izlenimlere göre oyunculara yaklaşımı oldukça pozitif ve yapıcı. Oyuncuların Mourinho ile kurduğu bağdan daha güçlü bir bağı Tedesco ile kurduğunu düşünüyorum. 

EMRE DURSUN: Konuları daha açacağız ama biraz güncelden devam edelim: Kasımpaşa maçında hissettiklerini merak ediyorum. Bence o çok daha çarpıcı oldu ama artık bunun yanına Antalya maçını da ekleyip, bir önceki soruyu bir de buradan cevaplayabilirsin istersen.

EMİRHAN YILMAZ: Sezon uzun; elbette tüm maçları üst düzey performansla oynamak mümkün değil. Puan kayıpları mutlaka yaşanacaktır. Ancak bu kayıpların yaşanacağı maçlar bunlar olmamalıydı. Hem Kasımpaşa hem de Antalya karşılaşmaları, şampiyonluk yolunda “beklenen” puan kayıplarının yaşanacağı maçlar değildi. 

Fenerbahçe’de özellikle yeni gelen yabancı oyuncuların, Türkiye Ligi’ndeki yoğun ve zaman zaman sertleşen stres ortamına yeni yeni adapte olduklarını düşünüyorum. Bu süreci ne kadar sağlıklı yöneteceklerini hep birlikte göreceğiz. Çünkü asıl zorlu virajlar şimdi başlıyor. Bu virajlar şampiyonu belirleyecek ve bu süreçte yalnızca oynadığınız futbol değil, mental dayanıklılığınız da belirleyici olacak; zira bazı oyuncular bu baskıyı kaldıramayabiliyor ve geçtiğimiz sezon da belli kırılma anlarında bunun örneklerini görmüştük. 

Öte yandan savunmadaki eksiklerimizin de bu iki maçta skora doğrudan etki ettiğini düşünüyorum. Özellikle Milan Škriniar gibi takımın en önemli isimlerinden ve lider karakterlerinden birinin sahada olmaması, hem savunma organizasyonunda hem de takımın genel direncinde ciddi bir boşluk yarattı. Onun yokluğu Kasımpaşa ve Antalya maçlarında net şekilde hissedildi. 

EMRE DURSUN: Bugün Fenerbahçe’nin puan olarak geride olmasından daha büyük sorunu, özellikle de savunma pozisyonundaki hemen her oyuncusunun sakatlıkları herhalde. Bu durumu nasıl değerlendiriyorsun? Hem yönetim hem teknik ekip hem de futbolcular açısından burada bir strateji, antrenman eksikliği ya da sorumsuzluk görüyor musun? Yoksa bu da Fenerbahçe’nin meşhur talihsizliğinden mi kaynaklanıyor? 

EMİRHAN YILMAZ: Talihsizlik yok diyemem ancak sakatlıkların futbolun doğasında olduğunu da kabul etmek gerekiyor. Sakatlıklar her zaman vardı ve olmaya da devam edecek. Bu noktada önemli olan, süreci nasıl yönettiğinizdir. İşimizi daha ciddi ve planlı yapmak zorundayız; her oyuncunun alternatifi, en az ilk 11’deki isim kadar hazır olmalı. Örneğin Milan Škriniar’ın ardından oyuna giren Çağlar Söyüncü’nün yeterince hazır olmadığı kanaatindeyim. Bu noktada teknik ekibin eleştirilmesi elbette doğaldır. Rotasyon planlaması, yükleme dengesi ve oyuncuların maç temposuna hazır tutulması teknik heyetin sorumluluğundadır. 

Bununla birlikte, Fenerbahçe söz konusu olduğunda talihsizlik faktörünü de tamamen yok sayamıyorum. Eğer Fenerbahçe Spor Kulübü iseniz, yaşanabilecek tüm olumsuzluklara karşı ekstra hazırlıklı olmanız gerektiğini düşünüyorum. Bazen öyle olaylar yaşanıyor ki “talihsizlik” kelimesi bile yetersiz kalıyor. Dünyanın öbür ucunda yaşanan bir gelişmenin bile bir şekilde Fenerbahçe’yi etkilediğini görmek artık şaşırtıcı gelmiyor. 

Nitekim biz bu söyleşiyi yaparken, Dubai’de bulunan Fenerbahçe Erkek Basketbol Takımı başantrenörü Šarūnas Jasikevičius’un yaşanan bombalı saldırılar nedeniyle bir süre mahsur kaldığını öğrendik. Kendisi şu an güvende; bu vesileyle geçmiş olsun dileklerimi de iletmek isterim. Bu örnek bile, konuştuğumuz “talihsizlik” kavramına bir parantez açmak için yeterli. 

EMRE DURSUN: Peki her şeye rağmen, “Fenerbahçe forması ve o formayı giyen oyuncular bu virajı da alır” diyebiliyor musun? Takımdaki oyuncular ve onların performansları, ortaya koydukları karakter konusunda olumlu olumsuz görüşlerin neler?

EMİRHAN YILMAZ: Futbolda her şey mümkün; 3 puanlı sistemde sürprizler her zaman yaşanabilir. Ancak oynadığımız futbolun yeterli olduğunu düşünmüyorum. Performans anlamında bazı oyuncular hâlâ istikrar sağlayamadı. Örneğin N’Golo Kanté’nin bu sezon sonuna kadar kayda değer bir gelişme göstereceğinden emin değilim. Öte yandan Fred daha etkili oynuyor. 

Yeni santraforumuz Sidiki Cherif de henüz %100 formda değil; bu durum kimsenin gözünden kaçmıyor. Yönetimin sezon arası bu pozisyon için güçlü bir santrafor yetiştirememesi büyük bir hayal kırıklığı oldu. Talisca ise o bölgede verimli değil; forvetin yaratacağı boşluğu değerlendirip pozisyon üreten, gol atan ve uzun şutlar deneyen bir oyuncu, ama asıl forvet rolünde olmadığı için etkinliği sınırlı kalıyor. 

Guendouzi’nin geçici olarak stoper oynaması da biraz endişe verici. Bu süreçte defans problemimiz nedeniyle kolay goller yememeyi umuyorum. 

Pozitif bir örnek vermek gerekirse, Marco Asensio takımda öne çıkan isimlerden biri; onun performansı güven veriyor. Bugün Türkiye’de hangi takımın taraftarına sorarsanız sorun, kendi takımına “Fenerbahçe’den kimi isterdiniz?” sorusuna vereceği ilk isim Marco Asensio olur. 

EMRE DURSUN: Sosyal medyayı hiç hesaba katmayalım, orada hepimiz zaman zaman yapabiliyoruz. Peki saha içindeki oyuncunun maç esnasında, oyuna girip çıkarken ya da müsabaka sonunda ıslıklanması, yuhalanması itiraz ettiğin bir şey midir yoksa bunu doğal bir tepki olarak mı görürsün?

EMİRHAN YILMAZ: 32 yaşındayım. 6 yaşımda babamın omzunda ilk Fenerbahçe maçına gittim; o gün bugündür hayatımın merkezinde Fenerbahçe var. Tek bir Fenerbahçe futbolcusunu maç esnasında ıslıkladığımı hatırlamıyorum. Fenerbahçe’ye zarar vereceğini hissettiğim en ufak bir hareketin içinde olmak bile beni aşırı rahatsız ediyor. Oyun sonrası takım eleştirilebilir, kızabilirsiniz; ama son düdük çalmadan performanstan ötürü hiçbir oyuncu ıslıklanmamalı. Bu, doğrudan kulübe zarar verir ve ben bunu asla kabul etmiyorum. 

EMRE DURSUN: Daha “damar”sorulara girmeden önce şunları da öğreneyim isterim: Sporcuların sosyal medya kullanımları hakkında görüşlerin neler? Bunun ciddi ciddi yasaklanmasını isteyen yöneticiler ve yorumcular var biliyorsun.

EMİRHAN YILMAZ: Sosyal medyayı yasaklamak çözüm değil; oyuncuların bunu profesyonel bir disiplin içinde yönetmesini sağlamak ve mental olarak etkilenmemelerini desteklemek gerekiyor. 

EMRE DURSUN: Köprüden önce son çıkış: Özelde Fenerbahçeli ve genel olarak da takım tutan ya da tutmayan spor yorumcularını, sosyal medya platformları arttıkça bunların çoğalmasını nasıl değerlendiriyorsun? Buna hangi noktalarından dertliysen oralardan cevap ver.

EMİRHAN YILMAZ: Türkiye’de futbol, sosyal yapının en altından en üstüne kadar her kesimin konuştuğu bir spor. Bu ülkede futbol, bir doktorun hastasıyla, bir öğretmenin öğrencisiyle, bir bakkalın manavla, zenginin sofrasından fakirin sofrasına kadar herkesin izlediği, takip ettiği ve konuştuğu bir konu. Kitle bu kadar büyük olunca, sosyal medya platformlarında takipçi bulmak da çok zor olmuyor. Açıkçası ben bunu çok ciddiye aldığımı söyleyemem. Ancak Fenerbahçe’ye ciddi zarar verdiğini düşündüğüm yayıncılar ve yorumcular var; bunlarla yıldızım asla barışmayacaktır. Maalesef, sosyal medyada bunu tamamen kontrol altına almak şu an için çok zor. 

EMRE DURSUN: Şimdi, farklı görüşte olan Fenerbahçe taraftar ve yorumcularının çoğunlukla ortaklaştığı bir eleştiriye gelmek istiyorum: Kadıköy Taraftarı. Şu andaki başkan Sadettin Saran’ın, seçim vaadi olarak “Kadıköy ruhu geri dönecek!” dediği kadar önemli bir mevzu bu şu an camia içinde. Hatta öyle ki, bizzat Fenerbahçe futbol takımı için “Kadıköy deplasmanı”benzetmesi yapılıyor kendi evimizle ilgili. Senin bu konuda söyleyeceklerini gerçekten önemsiyorum.

EMİRHAN YILMAZ: Bu konu, benim en hassas olduğum ve en çok değişmesini istediğim meselelerden biri. Biliyorum ki Kadıköy tribünlerinde gerçek bir değişim olursa, Fenerbahçe de sahada ve camiada bir dönüşüm yaşayacak. Maçlardan önce tribünden dostlarla sürekli bu konuyu konuşuyoruz. 

Fenerbahçe tribününde değişmesi gereken en önemli şey, tribünler arasındaki kopukluk. Okul Açık, Maraton, Migros Tribünü hatta Fenerium Tribünü bile aynı anda farklı besteler söyleyebiliyor; bazen koca bir uğultudan öteye bir ses çıkmıyor. Oysa tek bir ağızdan tok bir sesle söylenen besteler, rakip oyuncular için çok daha ürkütücü olur. Bu noktada ciddi şekilde geri kaldığımızı düşünüyorum. 

Oysaki tartışmasız Türkiye’nin en güçlü deplasman tribününü yine Fenerbahçe taraftarı çıkarıyor. Neden? Çünkü deplasmanda tek bir ağızdan, organize bir şekilde daha ateşli bir tribün olabiliyoruz. Bana kalsa, Kadıköy’de de tribünler tek bir grup, tek bir ses altında birleşmeli; ayrışarak eski atmosferi yakalamak mümkün değil. 

İkinci kritik konu ise kombine sayısı ve taraftar profili. Kombineli taraftar sayısı azaltılmalı, biletli ve heyecanlı yeni taraftarlar maça çekilmeli. Önemsiz maçlarda bile ilk kez veya sayılı kez gelen taraftarların enerjisi tribüne ciddi bir canlılık katıyor. Bu heyecan, Kadıköy ruhunun geri gelmesi için çok önemli bir unsur. 

EMRE DURSUN: Emirhan biliyorsun ki, söz konusu Fenerbahçe olduğunda ben de bir tarafım ve zaten aksi yönde bir iddiamız da yok. O yüzden bazen kendi yorumlarımı da ekleyerek sormak istiyorum bazı şeyleri sana: Yani uzlaşmaysa uzlaşma, tartışmaysa tartışma. Şimdi, tam da Kadıköy taraftarından konuşmuş ve dertlenmişken bir de deplasman taraftarımıza gelelim: Senin de belirttiğin gibi, en zor deplasmanlarda bile ev sahiplerini bastıran, takımı müthiş ateşleyen bir performans sergiliyorlar her yerde ve bu anlamda da büyük teşekkür borçluyuz bence onlara. Amma velâkin, bu işi yapan, biliyorsun ki bir taraftar grubu özellikle. Hadi adını da verelim, Genç Fenerbahçeliler (GFB) grubunu nasıl gördüğünü öğrenmek istiyorum. Bu grubun, Fenerbahçe’den çok eski ve yeni liderini kutsallaştırdığını, bunu da biraz abarttığını düşünüyor musun meselâ?

EMİRHAN YILMAZ: Emre, öncelikle şunu net bir şekilde söylemem gerekiyor: GFB, Fenerbahçe’nin lokomotif taraftar grubudur. KFY gibi çok önemli gruplar da var, ama tribün gruplarını sırayla yazacak olursak, en başa GFB’yi koymamız gerekir. En zorlu deplasmanlarda, en kritik anlarda, Avrupa’nın, Asya’nın ve Amerika’nın her bölgesinde Fenerbahçe için toplanabilecek bir grup GFB. Dünyanın her noktasında mutlaka bir üyesini bulmak mümkün; bu anlamda gerçekten ciddi bir organizasyon. Özellikle Avrupa’da, tüm ultras gruplarının bile GFB Europe grubuna çok büyük saygı duyduğunu ve hatta çekindiğini söyleyebiliriz. 

Ultras kültüründe bazı gelenekler vardır; bunlardan biri de lidere bağlılıktır. Tribün liderlerine karşı çok derin bir bağ beslenir ve bu genellikle genç taraftarlarda daha şiddetli bir hal alabilir. Bazı gençler tribün liderlerini adeta baba veya abi gibi hayatlarında önemli bir rol olarak görür. Benim için hiç öyle olmadı, ama çok küçük yaşta bile bunun şahitliği mümkün oldu. Babam çağırsa gitmezdim ama tribünden abimiz çağırdıysa giderdim; “O ne derse yaparım” diyen çok genç gördüm. 

Bu bağlılık çok ilginç ve işte bu bağlılığın yansıması tribünlerde devam ediyor, kültür haline geliyor. Garip gelse de bu sadece Fenerbahçe’ye özgü değil; ultras kültürüne sahip tüm taraftar gruplarında rastlanan bir durum. Hayatı boyunca vefat etmiş bir tribün liderini hiç görmemiş bir genç bile, onun ismi geçen besteleri söyleyebiliyor, hikâyelerini tribün büyüklerinden dinliyor ve bu hikâyelerden etkileniyor. Bana soracak olursan, evet, gerçekten ilginç bir durum. Bana kalırsa, tribünlerde bu duygunun varlığı Fenerbahçe’nin desteğe ihtiyacı olduğunda zarar vermeye başlıyorsa, saygıyı koruyarak ve huzuru koruyarak kırmalı, durdurmalı. 

EMRE DURSUN: Bütün tribünlere odaklanalım: Türkiye’deki tribün gruplarının yapılanması hakkında genel olarak neler söylersin? Ağırlıkları, tribünün ve taraftarın geri kalan kısmıyla, kongre üyeleriyle, yönetimle ilişkileri sağlıklı mı? Bu anlamda iyi-kötü gördüğün örnekler var mı?

EMİRHAN YILMAZ: Türkiye’de tribün grupları bence artık eski gücünde değil. Bunu sadece Fenerbahçe, Galatasaray, Beşiktaş veya Trabzonspor için söylemiyorum; genel olarak atmosfer anlamında ciddi bir güç kaybı söz konusu. Özellikle Anadolu takımlarının stadyumlarında artık ciddi boşluklar göze çarpıyor. 

Örneğin Bundesliga’da doluluk oranı ortalama %95, İngiltere liginde %97–98 civarında, Fransa’da ise %80–88. Türkiye’de ise özellikle Anadolu takımlarında bu oran %20–50 civarına kadar düşebiliyor. Futbolu bu kadar seven bir toplum için bu gerçekten inanılmaz düşük bir sayı. Bunun altında elbette ekonomik sebepler de var, ama bir diğer büyük etken de taraftar organizasyonlarının eskisi kadar derin ve etkili çalışmaması. Tribünler, taraftarın geri kalan kısmıyla, kongre üyeleriyle ve yönetimle olan ilişkilerde de eskisi kadar sağlam bir koordinasyon sağlayamıyor.

Fenerbahçe’den örnek vermek isterim. Kongre üyesi olmak için ciddi bir bütçe gerekiyor. Bu durum, ekonomik düzeyi orta ve altı olan taraftarların sesi olamaması, kendilerini temsil edememesi ve düşüncelerini yeterince duyuramaması anlamına geliyor. Bu noktada gerçekten de bir kopukluk var. Aslında bu süreç böyle planlanmamıştı Emre. Özellikle “Hedef 1 Milyon” süreciyle başlayan dönemde taraftarla kulübün yakınlaşması planlanmıştı, tam tersi oldu. Ülkede ekonomik durum kötüye gittikçe, kongre üyeleri ile genel taraftar arasındaki uçurum da her geçen gün büyüyor. Bu nedenle artık kongre üyeliği çoğunlukla ekonomik durumu iyi olan taraftarın elinde ve dışarıdaki taraftarın taleplerini temsil etmekte zorlanıyorlar. 

EMRE DURSUN: Biz yine Kadıköy’e dönelim, ki zaten bedenen orada olmadığımızda bile ruhen hep oradayız. Sık sık gündeme gelen, kimi yönetimlerde ve kongrelerde olumlu olumsuz açılardan dillendirilen, bazen sanki nabız yoklar gibi didiklenen bir konu var… Bunun teklif edilmesi bir yana, konuşulması bile beni rahatsız ediyor ama belki sen farklı bir açıdan yaklaşıyorsundur: Stadın başka bir yere taşınmasıyla ilgili tartışmalarda nerede duruyorsun?

EMİRHAN YILMAZ: Fenerbahçe Kadıköy semtinde halk tarafından kurulmuş, benimsenmiş bir halk takımıdır. Bu nedenle Fenerbahçe’nin Kadıköy’den uzaklaştırılması asla kabul edilebilir bir durum değildir. Meselâ bak, bunu Galatasaray taraftarı kendi takımları için söyleyemez Emre. Örneğin Ali Sami Yen Stadı’nın Mecidiyeköy’den taşınması, duygusal olarak çok yıkıcı bir etki yaratmadı; çünkü Mecidiyeköy, Galatasaray’ın futbol semti değildi. Galatasaray, semtte kurulmuş bir takım değil, daha elitist bir imajı olan bir okul takımıydı. Galatasaray Lisesi Beyoğlu semtinde yer alıyor ama Galatasaray kulübünün kuruluşuyla semt halkının ilişkisi doğrudan değil. 

Fenerbahçe için ise durum tamamen farklı. Kadıköy, Fenerbahçe demektir. Kadıköy’ün dışına taşınmak, taraftar adına büyük bir duygusal yıkım olur ve ben bunu asla desteklemem. Stadın kapasitesinin artırılması ise şart; modern futbol için bu kaçınılmaz bir gereklilik. Bugünkü stadımız hem eski hem de ses akustiği açısından yetersiz; Galatasaray ve Beşiktaş stadyumlarına kıyasla ciddi dezavantaj yaşıyoruz.

EMRE DURSUN: Sen, tribünlerden gelen bir kongre üyesisin ve aslında bu anlamda kongre içinde de güçlü bir taraftar sesini temsil ediyorsun. “İçeriden” bakınca görünmeyen ama kulübü kilitleyen hangi dinamikleri fark ediyorsun?

EMİRHAN YILMAZ: Kesinlikle, tribündeki taraftarın enerjisi ile kongrenin enerjisi çok farklı.Kongre üyelerinin taraftarla bağının kopuk olduğu zaten gördüğümüz bir şey. Ayrıca en üzüldüğüm konulardan biri kongredeki tartışma kültürünün sağlıklı olmaması. Hep Fenerbahçe kongresinde tartışmaların sertleştiğini, kavga ve gerginliklerin çıktığını görmek mümkün. Toplantılar çok uzuyor ve bazen enerji tamamen gerilimle doluyor. Açıkçası, bu noktada Galatasaray kongresini kıskandığımı söyleyebilirim; orada işler genellikle daha sakin, daha profesyonel bir şekilde ilerliyor. Bizde ise ego savaşları, etki altına alınmış üyeler ve güç dengeleri nedeniyle tartışma kültürü çoğu zaman verimli olamıyor. Fenerbahçe çok güçlü dinamiklere sahip bir kulüp. Sayımız fazla ama huzursuzluğumuz da bir o kadar fazla; bu yoğunluk hem kulübü canlı tutuyor hem de bazen yönetilmesini zor hâle getiriyor. 

EMRE DURSUN: Kongre üyeleri ile tribün arasındaki bağ sence koptu mu, yoksa hâlâ canlı mı? Daha da ileri gideceğim: Üyeler kulübün vicdanı mı yoksa çoğu zaman sessiz bir kalabalık mı?

EMİRHAN YILMAZ: Evet, kongre üyeleri ile tribün arasındaki bağ ciddi şekilde koptu. Kongre üyelerinin bir kısmı taraftarın vicdanı olmaktan ziyade sessiz bir kalabalık hâline gelmiş durumda. Ekonomik durum bu kopukluğu daha da derinleştiriyor. Kongre üyeliği artık ciddi bir bütçe gerektiriyor, orta ve alt gelir grubundaki taraftarlar için erişilmez hâle gelmiş durumda.  

EMRE DURSUN: Başkanların söylem ve icraatı arasında en çok hangi dönemde kopukluk hissettin? Fenerbahçe’nin son üç başkanının yönetimlerini nasıl değerlendiriyorsun?

EMİRHAN YILMAZ: Sana çok net bir isim vermek istiyorum Emre: Eski başkanımız Sayın Ali Koç. Hayatımda hiç bu kadar umutlandığım bir döneme girdiğimi hatırlamıyorum. Sanırım en büyük hayal kırıklığını Ali Koç döneminde yaşadım. Beklentiler herkes tarafından çok yüksekti; taraftar, camia ve medyanın gözünde Ali Koç’tan adeta mucize bekleniyordu. Kendisi bunun mental ağırlığını kaldıramadı ve yıprandı. Belki bana katılmayabilirsiniz ama Sayın Ali Koç’un da büyük bir itibar suikastine uğradığını unutmamak gerek. Buna medya baskısını da eklemek gerekiyor; neredeyse her olay, her tartışma Ali Koç üzerinden manşetlere taşındı ve sürekli olarak ona sorumluluk yüklendi. Sonuç ne olursa olsun, Ali Koç başarılı olamadı, oldurulmadı. Taraftar, camia ve medyanın yüksek beklentileri, baskılar ve talihsizlikler birleşince ortaya büyük bir hayal kırıklığı çıktı. Yine de akılda kalan tek en güzel başarı, EuroLeague şampiyonluğu. Bu, o dönemin Fenerbahçe için somut ve unutulmaz bir zaferi olarak tarihe geçti.

Futbolda 6 kez Süper Lig şampiyonluğu yaşayarak, profesyonel dönemde en fazla şampiyonluk yaşayan başkan olarak tarihe geçti. Rakipleri senelerce Kadıköy’de galibiyet yüzü göremedi. Tüm bunların yanında, 3 Temmuz sürecinde Fenerbahçe için hapis yattı ve sonunda aklandı; kulübü ve camiası uğruna her türlü fedakârlığı göze aldı. Ama zamanı dolmuştu; duygularını 3 Temmuz’dan sonra kontrol edememeye başladı ve süreç sonrasında onun için kötü işlemeye başladı. Yanlış kararlar almaya başladı. Gitmesi gerekti, gitti. Yine de Aziz Yıldırım, tarih boyunca Fenerbahçe’nin büyük başkanlarından biri olarak anılmaya devam edecek.

Sadettin Saran’a gelecek olursak, şu an için futbol adına eleştiri yapmak bence çok erken. Kendisinin Fenerbahçe’yi şampiyon yapacağından eminim. Bu sene belki biraz zor, ama zamanla üstüne koyarak başarıya ulaşacaktır. Futbolcularla kurduğu yakın bağ özellikle hoşuma gidiyor . Devre arası transferlerdeki eksiklikleri ise mazur görüyorum. Henüz yolun başında ve yapılacak hamlelerle takımın hedeflerine yaklaşacağına inanıyorum. 

EMRE DURSUN: Futbol takımının son şampiyon olduğu günden, aslında belki de 3 Temmuz Kumpası’ndan beri camianın içinde bulunduğu ruh hâlini, bunun takıma ve kulübe yansımalarını nasıl anlatırsın? Fenerbahçe üzerine oynanan oyunlar, bizim yaptığımız hatalar ya da yıllara yayılan şampiyonsuzluk/kupasızlık durumunun yarattığı stres ve daha fazlası… Aklına gelen her şeyle ilgili soruyorum bunu. 

EMİRHAN YILMAZ: Fenerbahçe gibi bir takımın uzun yıllar şampiyonluk yaşayamamasını sadece sportif başarısızlıkla açıklayabilmek mümkün değil. Bunu düşünenleri de anlamıyorum. İki sene önce, 99 puan toplayıp, tüm deplasman derbilerini kazanmamıza rağmen Fenerbahçe şampiyon olamadı. O dönemde takımın en önemli oyuncularından Fred’in, puan kaybı yaşadığımız Trabzonspor maçı öncesi söylediği “stupid faul” sözü yüzünden  gördüğü kırmızı kartı hatırlayalım. İnanılır gibi değildi; adeta elimizden kayıp giden bir şampiyonluk öyküsü. 

Bu sadece o sezon için geçerli değil. Silahlı saldırıya uğradığımız sezon, Fenerbahçe o saldırının olduğu maça kadar liderdi ve şampiyonluğun en büyük adayıydı; ancak bütün takım öldürülmek istendi. O olaydan sonra oyuncuların bir kısmı Fenerbahçe’den ayrılmayı düşündü ve şampiyonluk gitti. Biz 4 Nisan’ı hiç unutmadık. 

Bitmedi…  

3 Temmuz yaşanmasaydı, o dönem çok daha fazla şampiyonluk yaşayabilirdik. Ertesi sene oyuncuların çoğu takımdan ayrılmak istedi.  

Emre, daha hangi sezondan bahsedeyim?  

Elimizden alınanlar için daha kaç sezon hakkında konuşayım, bilmiyorum… Bu süreç, sadece şampiyonlukların kaybıyla değil, camiada oluşan stres, güven sorunları ve yıpranmış ruh hâliyle de Fenerbahçe’ye uzun süre yansıdı. 

EMRE DURSUN: “Bu sene o sene” denilen ama yine de zirvede bitmeyen sezonlar içinde, sende en derin hayal kırıklığı yaratanı hangisi/hangileri oldu ve neden?

EMİRHAN YILMAZ: Çok fazla var. Bir Fenerbahçeli olarak hayal kırıklıkları sıralaması yapmak  trajikomik oluyor. 16 Mayıs 2010 yanlış anonsun olduğu sezon kaçan şampiyonluk diyebilirim, çok kötü bir akşamdı gerçekten. Uzun bir süre kendime gelemediğimi hatırlıyorum. Denizli’de kaybettiğimiz sezon da büyük yıkım olmuştu benim için ama 2010 yılında, o akşam stadyumda olduğum için etkisi daha fazla sürdü bende. 

EMRE DURSUN: Bu soruyu iki aşamalı olarak soracağım: Fenerbahçe’de ve Türk futbolunda gerçek bir yeniden yapılanma için neleri acil ve elzem görüyorsun?

EMİRHAN YILMAZ: Sevgili Emre, bence en temel mesele altyapıdır. Türkiye’de altyapıya önem verildiği sıkça söylenir ancak bu çoğu zaman söylem düzeyinde kalır. Gerçek bir futbol ülkesi olmak istiyorsanız, oyuncu üretmek zorundasınız. Avrupa’daki örneklere baktığımızda sürdürülebilir başarıyı yakalayan kulüplerin her sezon sistemli şekilde oyuncu ürettiğini görüyoruz. Bu bir tesadüf değil, planlı bir yapının sonucudur. Bir diğer konu ise uluslararası ağın genişletilmesidir. Futbol artık yerel değil küresel bir sektör. Yurt dışında akademi iş birlikleri kurmak, farklı coğrafyalarda futbol okulları açmak ve erken yaşta yetenek keşfine yatırım yapmak kulüplerin hem sportif hem ticari kapasitesini artırır. Özellikle Balkanlar, Afrika, Asya  gibi bölgelerde doğru planlanmış bir yapılanma uzun vadede ciddi değer üretir. Bu sadece transfer yapmak değil, oyuncu yetiştirme zincirini uluslararası ölçekte kurmak anlamına gelir. Fenerbahçe bunu son zamanlarda biraz olsun başaran kulüp oldu. Eljif Elmas, Kim Min-jae , Arda Güler, Yusuf Akçiçek örnekleri var.  

Fenerbahçe’de şu an en büyük sorun kırılganlık. Özellikle şampiyonluk yarışının kritik anlarında oluşan gerilim, camia üzerindeki baskı ve geçmiş travmaların ağırlığı takımı zihinsel olarak kırılgan hâle getirebiliyor. Bir şampiyonluk bu zinciri kırabilir. 

EMRE DURSUN: Havayı biraz değiştirelim ve evrensel kriterleri konuşalım: Yerel anlamda bizim tuhaf bir “başarı” tanımımız var aslında ve ülkedeki futbol atmosferi de bunu körükledikçe körüklüyor bence. Ama evrensel açıdan düşündüğümüzde, hem spor, hem sanat, hem iş yaşamı hem de hayatın her alanına bakarsak, bu ölçülerde Fenerbahçe gerçekten “başarısız” addedilebilir mi? Yani evet, gönül ister ki hep zirvede olalım ama ne sormak istediğimi anladın bence. “İstikrar” ve hemen her sene yarışın içinde olmak da hayli gösterişli bir iş değil mi?

EMİRHAN YILMAZ: Hayır, ben bu konuda biraz farklı düşünüyorum. İstikrarlı bir şekilde her sezon şampiyonluğa oynayıp sonunda şampiyon olamamak başarı olarak görülmemeli. Bu durum zamanla camiayı bir girdabın içine sürükler. Fenerbahçe için her türlü ikincilik başarısızlıktır. Fenerbahçe sıradan bir spor kulübü değildir. Belki de dünyanın en önde gelen, birçok branşta şampiyonluklar yaşamış ilk üç spor kulübünden biri olarak gösterilebilir. Böylesine büyük bir camia için hedef her zaman zirve olmalıdır. İkinciliklere alışılmamalı, bu durum normalleştirilmemelidir. Fenerbahçe’nin yeri; ister en büyük organizasyonda olsun ister sembolik bir mücadelede, her zaman birinciliktir. 

EMRE DURSUN: Tam da bu noktada kelimenin tam anlamıyla “kulübe”, bütün branşlara bakalım: “Dünyanın en büyük spor kulübü Fenerbahçe!” desem nasıl yanıt verirsin? Bunu biraz anlatsana bize…

EMİRHAN YILMAZ: Evet, bu benim çok gurur duyduğum bir konu. Fenerbahçe dünyanın en büyük Spor kulüplerinden biridir. Aslında baktığımızda futbol, Fenerbahçe’nin en başarısız olduğu branştır. Futbol takımımızın başarılarından bahsetmek gerekirse, Fenerbahçe, 1924 yılından beri düzenlenen Türkiye Ligi şampiyonalarında toplamda 28 şampiyonluk ile en çok şampiyon olan futbol takımıdır. Şampiyonlar Ligi’nde çeyrek final, UEFA Kupası’nda yarı final oynadık. 1966-67 Balkanlar Kupası kazandık. O dönem için bu kupa Avrupa’nın en büyük ikinci kupasıdır.  1971 yılından sonra düzenlenmeye başlanan UEFA Kupasına kadar en önemli ikinci organizasyondu. Sonrasında İkinci lig takımlarının katılmasıyla statüsü düşüş yaşadı. Fenerbahçe Türkiye’yi olimpiyatlarda ve dünya kupalarında gururla temsil ediyor. Kulübümüz sporcuları, dünya rekorları kırarak hem kulübün hem de ülkenin adını duyuruyor. Fenerbahçe erkek basketbol takımımız, 2 EuroLeague şampiyonluğu yaşadı, ayrıca Kadın basketbol takımımız da 2 kez Euroleague şampiyonluğu yaşadı.  Bunu başarabilen başka bir spor kulübü daha yok. Voleybolda hem erkek hem de kadın voleybol takımlarımız, Türkiye’de ve Avrupa’da sayısız kupa kaldırdı. Özellikle CEV Şampiyonlar Ligi’nde elde ettiğimiz dereceler, Fenerbahçe’yi uluslararası voleybol arenasında tanınır hale getirdi. Saymakla bitmiyor başarılarımız. Bu bilgiler ışığında  Fenerbahçe, Dünya’nın en büyük spor kulüplerinden biridir diyebilirim, gurur duyarım! 

Sevgili Emre, müzemizi hiç gezdin mi bilmiyorum ama İstanbul’a geldiğinde beraber gezelim. Spor Kulübü olarak kupa sayısında rakiplerimizle ciddi bir farkın olduğunu görebilirsin. Gerçekten çok gurur verici.  

EMRE DURSUN: Memleketin en büyük ve değerli kupası olan Harrington Kupası’nı da ben hatırlatayım… Fenerbahçe Müzesi’ni gezdiğimde 14 yaşındaydım ve o yazın tamamını da Fikirtepe’deki Altyapı Tesisleri’nde bulunan Futbol Yaz Okulu’nda geçirmiştim. Tüm takım birlikte gitmiş ve tam anlamıyla büyülenmiştik, ama tabii şimdi seninle birlikte gezme fikri de beni cezbetmedi değil. Şunları söylememe de izin ver lütfen: O dönemlerde bu okullarda ve orada yapılan seçmelerde ne yazık ki farklı bir anlayış vardı. Ekonomik yönden güçlü ailelerin çocuklarıyla ilerlemek, kulübe daha avantajlı geliyordu ancak zaman içerisinde bunun böyle olmadığı anlaşıldı ki, senin de biraz evvel altyapı meselesine değinmen bunu gösteriyor. Bugün tablo daha farklı ve umut verici ama benim için o dönem, Üsküdar Anadolu’da lisanslı olarak oynarken bir hevesle Fenerbahçe altyapısına gidip takıma girememek bir kırılma olmuş ve bu yoldaki hikâyemi büyük bir hayalkırıklığıyla sonlandırmıştım. Ama evet, Fenerbahçe dünyanın en büyük spor kulübüdür ve müzemiz bunun taçlandığı bir mabettir. O zaman yine böyle tatlı tatlı Fenerbahçeliliğe doğru dönelim, başka gidecek yerimiz de yok zaten ve öyle de tamamlayalım: Her şeye rağmen senin de, benim ve milyonlarca taraftarımız gibi her güne “İyi ki Fenerbahçeliyim!”diyerek başladığını biliyorum. Nasıl bir şey bu? Türkiye’de ve dünyada bizi “diğerlerinden” ayıran en temel şeyler neler sence?

EMİRHAN YILMAZ: 32 yaşındayım, geriye dönüp baktığım hayatımda beni en çok üzen şey de, en çok mutlu eden şey de Fenerbahçe diyorum. Seviyorum Fenerbahçe’yi çok, kendime acımasızca davranarak seviyorum hem de, üzüyor beni ama seviyorum, canımı yakıyor ama seviyorum, kalbim kırılıyor ama seviyorum. Bazen duygularım dile gelemiyor, yutkunuyorum, konuşamıyorum ama kalbimle seviyorum, kalbim dursa ruhumla seviyorum, bu hayatta bir şekilde bir yolunu bulup yine Fenerbahçe’yi seviyorum. Kaçamıyorum bu sevgiden, aslında bakarsan kaçmak da istemiyorum. Tarif bile edemiyorum bu sevgiyi, daha büyük bir aşkı ben ne hissettim, ne duydum, ne de gördüm. 32 yaşındayım ama bazen 10 yaşında çocuk gibi saçmalarken buluyorum kendimi Fenerbahçe yüzünden. İşte bu yüzden zordur Fenerbahçeli olmak. Farklıdır Fenerbahçeli olmak. Onlar takım tutarlar, bizler Fenerbahçeliyiz. İyi ki Fenerbahçeliyiz. 

EMRE DURSUN: Çok teşekkür ederim Emirhan. Seninle konuşmak her zaman güzel… Son olarak neler söylersin?

EMİRHAN YILMAZ: Emre, bana zaman ayırdığın için çok teşekkür ederim. Fenerbahçe ile güzel günleri hep birlikte görmemizi diliyorum; tıpkı Kadıköy’de bir barda seninle beraber izlediğimiz UEFA Kupası yarı finalindeki Benfica maçında, Dirk Kuyt’ın attığı gol sonrası yaşadığımız mutluluklar gibi mutluluklar hayatımızda daim olsun. Başarılar ve bol şanslar!

EMRE DURSUN
Mart ‘26 

Emirhan Yılmaz‘ı yakından tanımak için: https://emirhanyilmaz.art/