5 yaş… Elden de, ağızdan da kolayca çıkıveriyor değil mi?
İlk günden beri her daim konuşarak, söyleşerek, paylaşarak, keşfederek geçen 5 yıl… Çocuk, ebeveyne doğrudan yönelen bir canlıymış, ebeveynlik ise öğrenilen bir şey. Tüm içgüdüsel, doğrudan yaklaşımların yanında bir yerde, bir anne-baba cahilliği hep yatıyor çünkü. Şöyle mi yapsam, böyle mi davransam, nasıl yaklaşsam, şunu mu desem bunu mu desem, neresinden tutsam? Neresinden tutsan elinde kalan bir şey olup çıkıyor ebeveynlik. Kimseye bir kusursuzluk katmıyor, katması gerekmiyor. Çırılçıplak, paldır küldür bir insan olarak o unvanın, o alanın içinde debelenip duruyorsun. “Bir babaya şu yakışmaz” gelip tepene çöküyor, “anne dediğin böyle böyle olur”, “baba dediğin şöyle davranır”… Pırt! Götümüzden değil, vücudumuzun ve ruhumuzun her yerinden geliyor o “pırt”. Hamur değiliz, öyle kolay şekil alamıyoruz. Elimizde sihirli değnek yok. Sihirli değnek istemiyoruz! Tadıyoruz, adımlıyoruz, yaşıyoruz… Paldır küldür.
Bir baba olarak ben aptalın tekiyim! Çünkü hiçbir şeyden çakmıyorum. En didaktik hâlimle bile eğreti duruyorum. Bir şey öğretmeye çalışsam tam tersi daha mantıklı görünüyor. Ne desem, aksi daha çekici. Ne önersem elimde patlıyor. Neresinden tutsam elimde kalıyor. İş değil, ben elde kalıyorum! “Kitap okuyalım,” dedikten yarım saat sonra paçamdan bok ayıklıyorum. “Laciveeeert” cevabının gelmesini umarak “Sarııııı” diye bağırıyorum, “kırmızı” cevabı geliyor, bozum oluyorum. Kafasına bir bere geçireyim diyorum içimden, olacak iş değil, benim kafamda bere, o tiril tiril dolanıyoruz ortalıkta. “Bende babalık kabiliyeti yok lan galiba!”
Sonra bir bakıyorum ben çocuk olmuşum. Senin elinden tutuyorum bir yere giderken, sanki benim elimden de babam tutuyor. Biz seninle baba-oğul değil de, bir babanın iki oğlu gibi dolanmaya başlıyoruz bu sefer. Ondan sonrası şenlik… Falanca yerde kuyu varmış, hadi gidip içine taş atalım; başımıza yıkılma ihtimali en yüksek harabe evlerin içine dalıp keşif yapalım, gidip bir çanta dolusu taş toplayıp evin içine sıçalım! O ayakkabıyla topa vurulmazmış, nah vurulmaz, her gün bir çift parçalayalım. Şu kelime çok pismiş, şu hareket çok ayıpmış, tınnnn! Arabanın içinde müzik son ses, camlar tümüyle açık, avazımız çıktığı kadar şarkı söylüyoruz: “Senden daha güzel… AAAAAAAAAAAA!” Çocuğumla, kardeşimle, en yakın arkadaşımla zaman geçiyormuş gibi kendimi kaybetmişim ben. Elim yüzüm, üstüm başım toz toprak, yara bere, gözlerimden yaramazlık fışkırıyor. Hava çoktan kararmış, eve gitmek istemiyorum. Yarın iş var, okul var, uyumak istemiyorum. Oyuna dalmışım, yemek yemek istemiyorum. Tam “bir de şurada basket oynayalım,” diye geçerken içimden elimi tutan elden bir ses: “Baba, yoruldum ben.” Hevesim kursağımda kalıyor. Tüh, diyorum, oyun bitti. Sonra bir cümle daha: “Yarın yine oynarız baba.” Tamam. Tamam…
Yüz metre yolu yarım saatte alırdık, sokaklardaki mazgalların içine bakacağız diye. Bir keresinde kızdım artık, “Zamanımız yok,” dedim, “sürekli durup durup bok deliğine bakamayız,” dedim, “yetişemeyeceğiz,” dedim. Dedim de dedim. Nereye yetişecektik ki? Yüzün gölgeleniverdi hemen, keyfin kaçtı, ağlamaklı oldun. Çok değil, birkaç adım sonra, “Söz,” dedim, “dönüşte bakacağız.” Dönüş geçe kaldı. Arabanın arka koltuğunda ha uyudun ha uyuyacaktın. Hava kararmış. “Atlas,” dedim, “bak oradan geçiyoruz… Bakmak istiyor musun?” Yorgunluktan kısılmış, küçülmüş o gözlerin içinde kocaman, deli bir aydınlık! Enikonu indik arabadan; hem farlardan hem de telefonun ışığından yardım alıp baktık içeri. Şarıl şarıl, bok suları… Çok temiz hikâye ama. Tertemiz.
Sen benim çocuğum değil sadece, rehberim ve yol arkadaşım da oldun. Senin ellerin benim de organımdı. O eller nelere dokundu, dokunduklarını nasıl güzelleştirdi tek hamlede, nasıl unuturum? Köydeki kütüphaneleri kurarken hemen her kitaba benimle birlikte dokundun. “Çocuk Sözlüğü” için kelimeleri hikâyeleştirirken hem yardımcım, hem ilham kaynağım oldun. Bazen ben elime kâğıt kalemi aldığımda oyunlar bölünecek, zamanımızdan gidecek diye ödün kopar ama başka bir zaman da o kalemi sen elime tutuşturup “Ben burada oynayayım, sen de çalış bakalım” diye mesaiyi bizzat başlatırdın. “Tohum”u önce sana anlattım, sonra kâğıda. “Nefes”i. “Heves”i. Yolu, zamanı ve emeği… Önce sana, sonra kendime, sonra… Babalığı öğrenir miyim bilmiyorum ama oğulluğu öğreniyorum. Seninle. Bu da bir merhale. Ebeveynliğin kendine özgü kusurlarını örten, bizi birbirimize zorlama olmayan bir paylaşımla yaklaştıran, en iyi arkadaşlığın büyüsünden güç alan ve böylece her yolu kat etmeyi daha da kolaylaştıran önemli bir merhale… Aramızda nasıl bir mesafe olursa olsun, ellerimiz hep kenetli, kalplerimiz hep iç içe, hikâyemiz sapasağlam!
Ben en çok sende durdum, en çok sende dinlendim. En çok senden duyup dinledim, en çok senden öğrendim.
Ve ben hiç yorulmadım oğlum. Bir an bile yorulmadım. Hadi devam edelim!
Atlas’ım, canım, delikanlım… İyi ki doğdun! Kendin kadar güzel yıllara… Seni çok seviyorum.
E.D., Ocak ’23 – Çanakkale
