çok uzun süren bir durgunluğun, suskunluğun ve tükenmeyecek sandığın uykuların ardından, bir akşamüstü hiç sebepsiz sokağa çıkarsın. her zaman öyle olur.
kokular yeniden koku, sesler yeniden ses, çağrılar yeniden çağrı olduğunda biri bir sofra kuracak, biri “kıştan kalan soğukluk” şiirini okuyacak. hafıza, insanın en belalı parçası. unutmayacaksın, ama geçecek.
