İşi gücü bırakıp kamp yapar gibi Meclis’e kapandılar ve oy çokluğuyla bir yasa geçirdiler. “Çocuklar ölüyormuş” da ondan. Çocukları pek önemsediklerinden! Sabah erken saatlerde camiye giden yaşlılara saldırıyormuş, hani şu bilinçli olarak çocuklara da saldırıp öldüren kötü köpekler. “Çocuklarımız, yaşlılarımız,” diye feryat ediyorlardı onları son gördüğümde. (Bir daha görmek istemem.) İçlerinden biri de aynı Meclis’te bulunduğu birini yumrukluyordu. Ama bu bir şey değil. Köpekler çocuklara, yaşlılara, kadınlara saldırıyorlardı. Hav hav!
Çocuklar pek kıymetliydi, yaşlılar hakeza. Onlar köpeklere yem edilemezdi. Halihazırda insan şiddetinden, insan bencilliğinden çoğalmış ve iyice azmış şu lanet olasıca (!) köpek nüfusuna mensup iki birey gidip iki insan canlısı ısırdı diye bütün bir tür hakkında bir katliam emri verdiler. Çünkü kahrolsun köpekler, yaşasın çocuklar. Yaşasın. Yaşasın elbet ama nasıl?
Continue reading “İmdat devlet var!”
