anlaşmazlıklar, kutuplaşmalar, çatışmalar hep vardı ve var olacaklar; yeryüzü, bunlardan da müteşekkil olduğuna kendini ikna edeli bir hayli oluyor. peki, insan?
insan, yarattığı en görkemli yapıya da, sebep olduğu en korkunç felâkete de hep şüpheyle bakacak son kertede bile. “yok artık, bu kadar da olamaz!” bakışı. en iyisi ve en kötüsüyle, dört bir yandan gelip o yapının tepesine ulaşmış, o felâket oyuğunu doldurmuş, sınırları ve sınırsızlığı yaratmış, “insanlık” belasında ortaklaşıp tüm gedikleri kapatmış her bir insan. ötekini zulmünden dolayı kınayıp, bir başka yerin yeni zalimi olan. en büyük haksızlığı yaparken iç çekmeyip, küçücük işaretle dağılan. en ham, en mahir haliyle, insan.
ve tekrar edelim: tüm gedikleri kapatan… tüm gedikleri kapatan… tüm gedikleri… kendindekiler hariç!
