KaçakRadyo6: Rest

Ne diyordu Orhan Pamuk, “Yeni Hayat” romanının ilk cümlesinde: “Bir gün bir kitap okudum ve bütün hayatım değişti.” Bu kadar. Bu kadar basittir bazan. Hatta, çoğu zaman…

Bir adım yalnızca. O adımı nerede, neye attığınız fark etmez. Ve evet, bazan bir kitapla da olabilir bu. Okurken kendinizi çözdüğünüz. Bazan bir şarkıyla olur: Dinlerken kendinizi duyduğunuz. Bazan anlık bir iç çekiş, kısacık bir duraksama, bazan bir koku bile… Büyük kopuşlarda gürültü yoktur. İçeriden “tık” diye bir ses gelir yalnız. Anlarsınız.

Sabır, tahammül, sınır (limit) mülkü yıkılmıştır! Had aşılmış, bardak taşmıştır! Onca iyi niyete rağmen her sabah ısrarla göndere çekilen suistimal bayrağı da nihayet yırtılmış, takke düşüp kel görünmüş; ederi de üzerindeki çul ve çaput kadar olanın defteri bir güzel dürülmüştür.

Görülmüştür!

Daha girişte anladınız ne demek istediğimi ve bu sayının nereye gideceğini ama ben sizinle her zaman olduğu gibi net bir şekilde konuşmak istiyorum.

O yüzden de şunu söylememe izin verin lütfen: “DÜRÜRÜ!”

Miskin Spotify tayfadan yürüteceğimizi bugün vakitlice yürütelim de iyice keyiflenelim.

Hastasıyım bu ekibin:

Neden “Rest”? Aslında “Racon” da olabilirdi bu sayının başlığı ya da belki “Tavır” hatta “Kapak”! “Ültimatom”? Olabilir ama “Tafra” ya da “Trip” değil meselâ. Çünkü zaten bu son ikisinden ve dahi nicesinden sıkılıp bunaldığı için her şeyi bozuk paraya çevirenlerin banknotlarını da gözü kapalı bozmaya başlamış olanların imzasıdır bu sayı.

“İdare etmeye” yer kalmamıştır. Şeye yer kalmıştır bir tek: “S….. etmeye!”

“Aşkın karşıtı nefret değil, kayıtsızlıktır,” derler. Öyledir de sahiden. Hani, bir aşktan, aşık olduğun insandan öyle ya da böyle sevilecek bir insan kurtarabildiysen eğer ne alâ… Başka bir şeye dönüşür o zaten. Ama bazan da “kurtarman” gerekmiyordur. İki sebepten: Birincisi, o kadar vurulmuşsundur ki, “arkadaş” olarak barındıramazsın hayatında. İkincisi ise, o kadar alçaktır ki, bırak arkadaşlığı, “tanış” olarak bile barınsın istemezsin hayatında.

Velhasıl, selam yok, ağıt yok, drama yok. Def var!

Bir kere daha def edelim o zaman:

“El Clasico” desem, kimse itiraz etmez sıradaki şarkıya ve onu burada ağırlamak için de ne kadar sabırsızlandım bilemezsiniz: Karşınızda, Ajda Pekkan efendim. (Ayrıca, gelecek birkaç kere daha.)

Bu sayının ve başlığın, hiç kurşun atmadan kazanılan o muazzam zafer marşı bu bence. Fikret Şeneş’in o zehir zemberek ama inanılmaz şık sözleri ve Ajda’nın devleşen vokali, bu şarkıyı sadece bir pop klasiği değil, müzik tarihimizin en fiyakalı intikam ve rejenere olma manifestosuna dönüştürmüştü.

İhanet veya haksızlık karşı tarafın yanına kâr kalacak sanılır hep; oysa burada yıkılmak yerine o hayal kırıklığından beton gibi bir güç devşiren bir irade var. “Sensiz ne yaparım?” korkusunu aşıp, o travmayı yakıt olarak kullanmanın harika bir özeti.

Ama asıl rövanş, o kapının önünde gerçekleşiyor. Kapıyı açan ne diyor peki? “Görüyorum ve arttırıyorum” mu? Yooo! “Rest” diyor ama hiç blöfsüz elbette.

Haydi buyrun:

Buraya kadar gelmişken, biraz daha yükselelim mi? Aramızda bir “nezaket diplomasisi”, sözde bir kibarlık anlaşması yoktu zaten di mi? Ben de öyle hatırlıyorum…

E o zaman “g.tüne güvenen şöyle gelsin”!

Özelden genele yürüyelim biraz: Şahsa özel değil de “piyasadaki” bütün ucuz ve sahte rollere, “ben çok farklıyım” tiratlarına toptan çekilmiş harika bir sosyal rest gelsin! Burada tek bir kişi yok hedefte dikkat ederseniz… İlişkileri, iletişimi bir garip oyuna, sevgiyi de bir stratejiye boğan primat zihniyetin tamamına kesiliyor bilet!

Şarkının girişindeki “Macunlu sohbetler, hedefsiz şikâyetler / Mangaldan taştı küller, nerden çıktı bu süperler?” mısraları tam bir ironi şaheseri bana kalırsa. Hani ortalıkta “Harikayım, mükemmelim, süperim” diye dolaşıp aslında içi bomboş, bol laf ama sıfır icraat olan tipler vardır ya… İşte o içi kof özgüvene atılmış şahane bir çelme bu.

Artık o süslü laflara, hesaplanmış bakışlara, planlı kaçışlara ve taktiksel hamlelere karın tok. Şarkı diyor ki: “Yutmadık kardeşim. Oyunculuk güzel ama senaryo bayat. Taktiklerin bittiyse sahneden in de biraz gerçek bir şeyler görelim.”

Haydi bakalım!

O kadar özledim ki Özlem Tekin’i, anlatamam. Bu yüzden adını pek anmıyorum zaten!

Şaşırmayın!

En çok da sevdiğimiz ve özlediğimiz insanların tercihlerine saygı duymamız gerekir. Aslında bu sayıdaki şarkıların neredeyse tamamı bu dengeyi sağlayamamış ve bu mesafeyi kuramamış insanlara bir yakarış, daha doğrusu bir çığlıktır. Sevmeyi de nefret etmeyi de, birlikte olmayı da ayrılmayı da, konuşmayı da susmayı da, yaklaşmayı da uzaklaşmayı da becerememiş ayarsızlar, çığlık üstüne çığlık atsak da bir halt anlamayacaklardır elbet. Hatta daha da yapışmayı iyilik bile sanacaklardır çoğunlukla.

Biz yapışmayalım. Her neredeyse, kendi gibi güzel çağlasın Özlem… Özlemimiz daim, bunu da bilsin tabii!

Özlem’den sonra Şebnem he mi? Özlem ile birlikte Şebnem’i de tercih ederdim şahsen ve onu da çok özledim… Ama ne dedik? Kim kimse, kim neredeyse, kim nerede kendiyse, kim nerede iyiyse esas şarkı odur.

Şebnem Ferah’ın bu çok sevdiğim şarkısıyla, biraz daha naif restlere geçeceğiz bir süre… Hani, resti ve kozu masaya koyarken “Lan acaba?” diye de içten içe soran türden şarkılar bunlar… Ama aslına bakarsanız, tablo pek de değişmiyor. Taviz yok, rest daim vesselam!

Buyursunlar:

Ah, İlhan İrem, ah!

Resti çekiyor ama şerhi de çok acayip bir yerde düşüyor… Evet, “bence artık herkes gibisin” deyip kapıyı çekiyorsun ama yine de zaman zaman, niye düşünüyorsun abi “gözlerini”?

Olsun… Koz masada kaldı!

Bazan alay konusu oluyorum (onunla ilgili değil, benimle ilgili!) ama tam da bu sayının başlığından güç alarak haykırabilirim: Nil Karaibrahimgil’i çok, çok, çok seviyorum.

Üstelik biliyor musunuz (alay konusu olmak da bundan zaten), bu hikâye tam ters istikametten doğdu. Yani aslında en başında enikonu gıcık oluyordum kendisine. “Sırf kafiye bulucam diye bu ne zorlama lan?” diye içten içe ya da açıktan açığa bileniyordum Nil’e. Sonra? Bir durdum… Soluklandım… Hayatımda duyduğum en güzel melodiler öyle sızmaya başladı kulağıma ve sözlerdeki içtenlik içten fethetti beni. “Yokuşlarımız” mı aynıydı acaba?

Bakınız, naifler arasına aldıysam da aslında en sağlam restlerden biri gelecek bu şarkıda.

Eh… Biz de böyleyiz:

Hiç kıvırmayalım, kıvıracaksak da doğru dürüst kıvıralım: Naif ya da sert, kadınlar bu rest çekme işini kesinlikle daha iyi beceriyor. Evet, belki bazı şarkı sözlerini erkekler de yazmış olabilir ama onlar bile şarkıları okuyacak kadınları düşünerek yazmışlar bence…

Bu işi direkt erkekler yapmaya başladığında ise şöyle şeyler çıkıyor ortaya. Ama bu da güzel…

Dinleyelim:

Naif, evet… Hatta bazan dönecek gibi de oluyor, di mi? Yok ya!

Tam bir rest hatta tam bir duvar şarkısı bu! Dönüş yok!

Arada hülyalı hülyalı “Belki de sevinçle kucaklaşıp başlarız kaldığımız yerden…” hayalleri kurulsa da, o tatlı rüyadan uyanış saniyesinde gerçekleşiyor. Bir anlık duygu sömürüsüne prim verilmiyor, kanılmıyor.

Bu şarkı, zamanında yarı yolda bırakıp gidenlerin pişmanlık tiratlarına yakılan bir mum değil, kapının sürgüsünü çekme sesidir olsa olsa. İntikam çığlıkları atmadan, ajitasyon (yaygara) yapmadan, sadece kendi lafını kendi boğazına dizerek yoluna bakma şıklığıdır. Mesaj net: “Yolcu yolunda gerek.”

Ama ben size söyledim:

İşte listenin, tüm mahalle baskısına, lüzumsuz nasihatlere ve hayatımıza burun sokanlara verilmiş en sağlam, en neşeli ve en dik duruşlu “Rest” durağı! Bu işin tartışmasız kraliçesi Ajda Pekkan bu efsanevi klasikte, sınır tanımayan bir özgürlük ilanıyla karşımıza çıkıyor.

Şarkı da daha ilk cümlesiyle isyanı patlatıyor zaten: “Hiç rahat yok mu bana şu yalancı dünyada? Kimin ne hakkı var ki karışır hayatıma?” Hani hayatımızdaki, herkesin hayatındaki her adımı eleştirmeyi, sözde yol göstermeyi kendinde hak gören o lüzumsuz bilirkişiler vardır ya… İşte bu şarkı, onların o kibirli kürsülerini tek bir hamlede deviriyor. “Hesap soramaz bana kim çıkarsa karşıma” derken çekilen rest, sıradan bir sitem değil yani, kişisel alanımıza diktiğimiz aşılmaz bir bayrak! “İyi niyet” adı altında hayatımızı kısıtlamaya çalışanlara çekilmiş eğlenceli bir bayrak. Üstelik mesaj o kadar berrak ki, altını çizmeye bile gerek yok!

Sayının kraliçesi hâlâ Ajda bence ve henüz son sözünü söylemedi ama Sezen de benim kraliçem! Ondaki doğallığı, samimiyeti ve dobralığı her zaman daha çok sevdim çünkü kendini ve insanı inkâr etmeden yaptı bunu her daim.

Bu şarkıda da sokak jargonunu öyle bir yerleştiriyor ki manifestosunun içine, her zamanki Sezen yani “bizim Fatma” raconunu tam da orada kesiyor. “Kendi hayatının efendisi olmak” vurgusu, suistimal edilen her güvene, dayatılan bütün rollere bir şamar olup iniyor. Üç kuruşa tav olan ve dolduruşa gelen kalabalıklardan ayrıldığımız yer tam da bu boyun eğmezliktir işte. Öyle de olmalıdır.

Haydi o zaman:

Hani, Nilüfer’deki o çok hoşuma giden “nezle” tonundan bahsetmiştim ya, işte buyrun şimdi:

Kraliçe bizi kapanışa götürüyor…

Sabrın bittiği yerde başlayan neşeli intikam operasyonu! Adeta! Ajda Pekkan burada üzülüp köşesine çekilen, hayal kırıklığıyla için için eriyen mağdur tarafı tamamen rafa kaldırıyor. Yerine; gözünün dışarıda olduğunu fark ettiği an strateji haritasını masaya seren, feleğin çemberinden geçmiş bir oyun kurucu koyuyor. Stratejiyi hep “onlar” yapacak değil ya, di mi ama?