Şiirli Şarkılar Şemsiyesi’nin tamamında 42 şair, 47 besteci ve 56 solist ağırlamışız. Aşağıda hepsini göreceksiniz ama önce şu iş benden çıksın bir: Bu serinin, son sayıda haklı olarak ve enikonu gömdüğüm Spotify’da bir çalma listesi var artık, “herkese açık”… Ben özellikle karıştırarak hazırladım ama siz de öğünden hemen evvel bir tur karıştırırsanız daha bile güzel olabilir…
Her şey için teşekkürler…
E.D., Ağustos ’26.
ŞİİRLİ ŞARKILAR ŞEMSİYESİ (dokuz)
Önce şiir ve şarkı başlasın çünkü iyi değilim…
Konuşacağız sonra uzun uzun nasılsa…
Başlarken, her şeyden önce kocaman bir “Ahhh” diyeyim…
Evvelâ, “Şiirli Şarkılar Şemsiyesi” bitiyor diye buruk bir ton ve hatta dolu gözlerle… Ama sonra da, SİZİN için ve gözlerimdeki o doluluğun daha da arttığı içten bir minnetle…
ŞİİRLİ ŞARKILAR ŞEMSİYESİ (sekiz)
Hem de “Şiirli Şarkılar Şemsiyesi” gibi bir başlık altında seri yapıp, buna uzun uzun çalışıp, önünü ardını hesaplayıp tam altı sayı boyunca ondan hiç bahsetmemek ne zordu, biliyor musunuz? Bilemezsiniz… Aslında orada bile pas geçecektim iyice biriksin her şey diye ama, hem ona kıyamadım hem de Orhan Veli’ye. Ama bir işaret vermiştim hatırlarsanız, “Belki de o, ‘Şiirli Şarkılar Şemsiyesi’nin assolistlerindendir, kimbilir,” diye… Öyle!
Bu sayı, yürekten, sevgi ve minnet dolu bir saygı duruşudur Zülfü Livaneli’ye…
ŞİİRLİ ŞARKILAR ŞEMSİYESİ (yedi)
Bugün yasımız var.
Yasımız var. Bugün ve her gün. Yastayız. Ezelden beri.
Çünkü… “Bu cehennem bizim.”
2 Temmuz, bu memleket tarihinin en kara günlerinden biri. Düşmanın bize ne kadar yakın ve yanı başımızdaki o düşmanın da ne kadar azgın olduğunu gösteren lâin bir gün. O çocuk aklımla bile hiç unutmuyorum, “Show TV” logosu altında yapılan canlı yayında güzelim canların yandığını anbean izlediğimi. Hiç unutmuyorum, anneannemin defalarca dizlerine vurup “Ah, ah, ah” deyişini. Hiç unutmuyorum, ekmek aldığımız bakkalın bizi öldürmeye bu denli bilendiğini. Aynıları, aynı vahşetle katletti yıllar sonra Ali İsmail’i… Unutmuyorum.
#unutMADIMAKlımda
Yasımız var. Yasımız bir nebze tükenmeden hâlâ yanı başımızda. Soluk alışımızda. Her anımızda.
ŞİİRLİ ŞARKILAR ŞEMSİYESİ (altı)
Gitmek, gelmek, gidememek, dururken kalamamak, gidip dönememek… Gideni özlemek, gidene seslenmek, gideni beklemek… “Git” ya da “kal” demek, diyememek… Bazan, kalanı, tam yanında duranı bile özleyecek ve dahi bekleyecek hâle düşmek… Ve daha bir dolu zıkkım!
“Şiirli Şarkılar Şemsiyesi” bittiğinde tematik bir “KaçakRadyo” serisi başlayacak ve orada belli duygu ve durumlar üzerine daha çok konuşacağız ve muhtemeldir ki bu sularda yine kulaç atacağız. Ama biliyorsunuz ki, ilk paragrafta andığım mefhumlar başta edebiyat olmak üzere, bütün sanatların ezelden ebede etrafında pervane gibi döndükleri alevler…
ŞİİRLİ ŞARKILAR ŞEMSİYESİ (beş)
Yasal Uyarı:
Alkol ve Şiirli Şarkılar Şemsiyesi’nin
beşinci sayısı dostunuz değildir.
Ben üzerime düşeni yaptım ama yeterli gelmez belki diye dinamiti de ilk elden patlatayım ki, kaçan kaçsın, kalan kalsın. (Kaldı ki, bu en insaflı ve “temiz” yorumlardan biridir, sevildiğinizi bilin!)
Bu sayının bir başka başlığı olsa, ona “Melankoli” diyebilirdim. Bunu yaparken de gayet de sevimli görünürdüm. Daha dürüst olsaydım da, ilk şiirin arkasına saklanırdım. Çünkü bakar mısınız:
Continue reading “Şşş!|5 – Kapalı Zarf ya da…”
ŞİİRLİ ŞARKILAR ŞEMSİYESİ (dört)
Aslında Cesare Pavese’nin “Yaşama Uğraşı”nda, sonrasında ise Albert Camus’nün daha farklı bir anlatımla söylediği bir şey vardır: “Tek başına mutlu olmak utanılacak bir şeydir.” Camus aynı zamanda “Sisifos Söyleni”nde ölümü geciktirme uğraşını absürd bir çaba olarak nitelendiriyordu.
(“Yaşamak” ve “yaşlanmak” konusunda bazı noktalara gelmeden önce, muhtemel bir yanlış anlamayı ortadan kaldırarak devam edeyim.)
Continue reading “Şşş!|4 – Askıda sonbahar”
