“antikahraman” denilebilecek türden insanı sadece romanlarda, filmlerde severiz, gerçek hayatta sakınılması gereken bir şeydir o. niye? “tutarlılık, herkeste olması gereken en asil duygunun bilmem nesidir” demeyeceğim. fakat bu kadar çelişki de hayatı olduğu gibi edebiyatı da kanırtıyor. elimizdeki kitaplar eğreti duruyor.
“meselemiz bir şiir meselesi değildir,” desin o zaman turgut uyar, “yaşama meselesidir,” desin. “hayatımızda olmayan mesele, şiirimizde de olamaz.”
bunu, hem de hiç basit yaşamadığı, hiç basit yazmadığı halde sağlayabilmiş insanımız az değil, en azından dürüst bir dirençle kendi çelişkimize karşı çıkabiliriz bence, o kadar zor olmasa gerek.
sorgulamaya kendi evinden, kendi odasından başlamayan hiç kimse, bana yeterince adil görünmüyor. bireysel adalet anlayışımız bazen sokakta “adalet” derkenki halin zeminini de kaydırıyor. bu kadar kuşatma altında fazla bireysel bir beklenti mi yoksa bu?
neyse…
yıkılsın kurumlar, tartışılsın durumlar!
