“Şeb-i Yelda’ya” selâm: GÜNAYDIN GECE!
“Ben ay ile aynı huydayım.
Uyumuyorum,
sabaha kadar söz söylüyorum.”
Mevlânâ Celâleddîn-i Rûmî
“Dîvân-ı Kebîr”
Söylenmiş nice söz birikti, düşülmüş bir dolu şerh, aşılmış bir yığın zül, geçilmiş onca yol. Sonra sessizlik geldi çünkü her şeyin sonu kesin bir suskunluktur: Kesin ve keskin. İstemli ya da istemsiz bir sükût… ve sükût ikrârdan gelmez her zaman, bazan ikrâhtan da gelir. Üstelik ikrâhtan geldiğinde susmaya dair karar daha kat’idir.
Continue reading “Günaydın Gece!”
