ÖYKÜ | Tetikte

“Günün her saati en dandik yerinde bile trafiğin sıkışması sebebiyle uluslararası başarı ödülü vermeleri lazım bu şehre,” diye gayet derinlikli ve akıcı bir şekilde söylenen taksi şoförüne karımla birlikte tebessüm ederken birden birbirimize bakıyoruz. Ya şoför arabayı çok sarstığından ya da benim midem allak bullak olduğundan iç organlarımla cebelleştiğim sırada da “Haksız mıyım ama abi?” diye sorup onay istiyor adam. “Haklısın,” diyorum, “çok haklısın.”

Elçin dürtüyor: “Raşit alınmış olmasın?”

Continue reading “ÖYKÜ | Tetikte” →

ÖYKÜ | Kavanoz ve diğer şeyler

Annem,  rüyasında  kendi  cenazesini  gördüğü  uykulardan  ağlayarak  uyanırdı.  Sonra  bütün  bir  gün  boyunca  zamanın  kırıldığı,  her  anıyla,  her  kırıntıyla  amansız  bir  dalaşın başladığı  eziyet  saatleri…  Çaresizlik  denen  meretin  en  çok  da  öfkenin  içerisinde  vücut bulduğunu  çok  erken  yaşlarımda,  annemin  nefessiz  mutsuzluğuyla  büyüdüğüm  bu  evde öğrendim.  Sokağa  çıktığımda  her  şeye  hazırlıklıyım,  bilendim,  sabrım  ve  kudretim  yeter,  tüm  felâketlerin  üstesinden  gelirim,  sınandıkça  daha  da  kuvvetlenirim  sanıyordum,  yanılmışım.  Deva  başka  bir  şeymiş.  Deva,  bambaşka  bir  şey…

Continue reading “ÖYKÜ | Kavanoz ve diğer şeyler” →

Sultan Üçüncü Mustafa Döneminde İstanbul’daki İmar Faaliyetleri

1730 yılında meydana gelen Patrona Halil İsyanı’nın sonunda tahttan indirilen babası III. Ahmet ile birlikte Topkapı Sarayı’nın Kafes Kasrı’na kapatılan III. Mustafa, bundan sonraki yaşamının 27 yılını bir hapis hayatı içinde geçirdi. “Saltanat müyesser olduğunda” Şimşirlik’ten çıkarılıp da devlet erkânının karşısına geçtiğinde ilk söz olarak, büyük bir sükûnetle ve sadece “Sabahlar hayrola!” dediği bildirilir. Cülûs Töreni yine büyük bir ihtişamla yapılan III. Mustafa, cülûs bahşişi veren son Osmanlı hükümdarı olarak bilinir ve tarihçiler tarafından “zeki, münevver, çok çalışkan, temiz yürekli, teceddüd ve ıslâhat tarafdârı bir zât” olarak tarif edilir. Öte yandan, tahsilinin ve yeteneklerinin elverdiği ölçüde basiretli bir yönetim sergilemeye gayret ettiği, gelenek ve göreneklere bağlı, dindar ve tutumlu biri olduğu bilinmektedir ve bazen bu tasarruf düşkünlüğünün “cimrilik” olarak yorumlandığı da görülür. III. Mustafa, atalarından IV. Murad kadar tebdil gezmeye ve bunun sonucunda da muhakkak bir ödüllendirme ya da cezalandırma uygulamaya meyilli bir hükümdardır; bazı özellikleriyle ise, haddinden fazla müdahaleci ve yasakçı olmakla eleştirilir. Her şeye karşın onun, iyi niyetli, merhametli ve hayırsever bir yenileşme yanlısı ve şartlara göre fazlasıyla cömert de olabilen bir padişah olduğunu tespit eden kaynaklar çoğunluktadır.

Continue reading “Sultan Üçüncü Mustafa Döneminde İstanbul’daki İmar Faaliyetleri” →

A T L A S

5 yaş… Elden de, ağızdan da kolayca çıkıveriyor değil mi?


İlk günden beri her daim konuşarak, söyleşerek, paylaşarak, keşfederek geçen 5 yıl… Çocuk, ebeveyne doğrudan yönelen bir canlıymış, ebeveynlik ise öğrenilen bir şey. Tüm içgüdüsel, doğrudan yaklaşımların yanında bir yerde, bir anne-baba cahilliği hep yatıyor çünkü. Şöyle mi yapsam, böyle mi davransam, nasıl yaklaşsam, şunu mu desem bunu mu desem, neresinden tutsam? Neresinden tutsan elinde kalan bir şey olup çıkıyor ebeveynlik. Kimseye bir kusursuzluk katmıyor, katması gerekmiyor. Çırılçıplak, paldır küldür bir insan olarak o unvanın, o alanın içinde debelenip duruyorsun. “Bir babaya şu yakışmaz” gelip tepene çöküyor, “anne dediğin böyle böyle olur”, “baba dediğin şöyle davranır”… Pırt! Götümüzden değil, vücudumuzun ve ruhumuzun her yerinden geliyor o “pırt”. Hamur değiliz, öyle kolay şekil alamıyoruz. Elimizde sihirli değnek yok. Sihirli değnek istemiyoruz! Tadıyoruz, adımlıyoruz, yaşıyoruz… Paldır küldür.

Continue reading “A T L A S” →