Latife Tekin bir televizyon programında edebi türleri gözün menziline göre sınıflandırıyordu. “Öykü,” dedi nihayet, “karşı komşunun penceresine bakılarak yazılır.” Öyle mi?

İnsan, hele de evvelâ kendi karanlığını resmetmeyi gerektiren bir anlatıcılığa koyulduğunda sokağa çıkar ve her sureti hatmeder elbet, ama evine döndüğünde perdeleri kapalıdır. Hikâye etmek çaresizliği katık etmeyi gerektirir biraz da. “Yalnızlık etmeyi.” Baksan da göremeyeceğin pencerelerle kalakalırsın sonra. Hiçbir resmi, fotoğrafı yerleştiremediğin içinin, çürük çerçeveleriyle. Göze zulmetmeye ne hacet?

Ama ben de baktım perdesi örtük pencerelerden. Kurgu, kornişi yıkar ve perde, hikâye bittiği zaman kalkar.