29 Ağustos 1985'te, İstanbul Beyoğlu'nda doğdu. İstanbul Bilgi Üniversitesi ve İstanbul Üniversitesi'nde Tarih okudu. BBC & British Council ve Türkiye Gazeteciler Cemiyeti işbirliği ile hazırlanan özel sertifika programı çerçevesinde kısa süreli Gazetecilik öğrenimini gördü. Uzun yıllar grafikerlik, çeşitli gazete ve internet sitelerinde muhabirlik, editörlük ve köşe yazarlığı yaptı. İki yıl süre ile Muğla'da yayınlanmakta olan Ege Haber gazetesinin yayın direktörlüğünü yürüttü. 2007 yılında kurduğu Kronik Muhalif internet sitesi, içinden çok değerli genç yazarlar ve alternatif mecralar çıkaran bir yayın olmakla birlikte, Galatasaray Üniversitesi'nden Munise Nur Aktan'ın yüksek lisans, Simon Fraser Üniversitesi'nden (Kanada) Pınar Gürleyen'in ise doktora tezinde sivil bir gençlik hareketi ve bağımsız, demokratik bir medya organı olarak ele alındı.
İlk yazısı Ocak 2003 tarihinde Kaçak Yayın dergisinde yayımlandı. Bu tarihten itibaren Radikal, Radikal Genç, Radikal İki, Kronik Muhalif, Red Haber, Bianet ve Kaos GL gibi yayın organlarına yazdı. 2020-2021 yılları arasında Düşyeri için "Çocuk Sözlüğü"nü kaleme aldı ve çocukların sözcük dağarcığının gelişmesini hedefleyen bu proje için yaklaşık 2000 kelimeyi hikâyeleştirdi. 60'tan fazla hikayesi Düşyeri (Uppy) aplikasyonunda sesli ve görsel kitap olarak yayımlandı.
"İda Kitaplığı" projesini başlatarak Çanakkale'nin Bayramiç ilçesine bağlı Külcüler, Çırpılar ve Gedik köylerinde üç ayrı kütüphanenin kurulmasına öncülük etti. Türkiye Yazarlar Sendikası üyesidir ve şu sıralarda Haftalik.net için çalışmaktadır.
Bütün bu bilgilerden daha önemlisi, 3 Ocak 2018'den beri Atlas Ali adında muazzam bir çocuğun babasıdır.
Sosyal Medya: @dremproed
“Günün her saati en dandik yerinde bile trafiğin sıkışması sebebiyle uluslararası başarı ödülü vermeleri lazım bu şehre,” diye gayet derinlikli ve akıcı bir şekilde söylenen taksi şoförüne karımla birlikte tebessüm ederken birden birbirimize bakıyoruz. Ya şoför arabayı çok sarstığından ya da benim midem allak bullak olduğundan iç organlarımla cebelleştiğim sırada da “Haksız mıyım ama abi?” diye sorup onay istiyor adam. “Haklısın,” diyorum, “çok haklısın.”
Annem, rüyasında kendi cenazesini gördüğü uykulardan ağlayarak uyanırdı. Sonra bütün bir gün boyunca zamanın kırıldığı, her anıyla, her kırıntıyla amansız bir dalaşın başladığı eziyet saatleri… Çaresizlik denen meretin en çok da öfkenin içerisinde vücut bulduğunu çok erken yaşlarımda, annemin nefessiz mutsuzluğuyla büyüdüğüm bu evde öğrendim. Sokağa çıktığımda her şeye hazırlıklıyım, bilendim, sabrım ve kudretim yeter, tüm felâketlerin üstesinden gelirim, sınandıkça daha da kuvvetlenirim sanıyordum, yanılmışım. Deva başka bir şeymiş. Deva, bambaşka bir şey…
1730 yılında meydana gelen Patrona Halil İsyanı’nın sonunda tahttan indirilen babası III. Ahmet ile birlikte Topkapı Sarayı’nın Kafes Kasrı’na kapatılan III. Mustafa, bundan sonraki yaşamının 27 yılını bir hapis hayatı içinde geçirdi. “Saltanat müyesser olduğunda” Şimşirlik’ten çıkarılıp da devlet erkânının karşısına geçtiğinde ilk söz olarak, büyük bir sükûnetle ve sadece “Sabahlar hayrola!” dediği bildirilir. Cülûs Töreni yine büyük bir ihtişamla yapılan III. Mustafa, cülûs bahşişi veren son Osmanlı hükümdarı olarak bilinir ve tarihçiler tarafından “zeki, münevver, çok çalışkan, temiz yürekli, teceddüd ve ıslâhat tarafdârı bir zât” olarak tarif edilir. Öte yandan, tahsilinin ve yeteneklerinin elverdiği ölçüde basiretli bir yönetim sergilemeye gayret ettiği, gelenek ve göreneklere bağlı, dindar ve tutumlu biri olduğu bilinmektedir ve bazen bu tasarruf düşkünlüğünün “cimrilik” olarak yorumlandığı da görülür. III. Mustafa, atalarından IV. Murad kadar tebdil gezmeye ve bunun sonucunda da muhakkak bir ödüllendirme ya da cezalandırma uygulamaya meyilli bir hükümdardır; bazı özellikleriyle ise, haddinden fazla müdahaleci ve yasakçı olmakla eleştirilir. Her şeye karşın onun, iyi niyetli, merhametli ve hayırsever bir yenileşme yanlısı ve şartlara göre fazlasıyla cömert de olabilen bir padişah olduğunu tespit eden kaynaklar çoğunluktadır.
5 yaş… Elden de, ağızdan da kolayca çıkıveriyor değil mi?
İlk günden beri her daim konuşarak, söyleşerek, paylaşarak, keşfederek geçen 5 yıl… Çocuk, ebeveyne doğrudan yönelen bir canlıymış, ebeveynlik ise öğrenilen bir şey. Tüm içgüdüsel, doğrudan yaklaşımların yanında bir yerde, bir anne-baba cahilliği hep yatıyor çünkü. Şöyle mi yapsam, böyle mi davransam, nasıl yaklaşsam, şunu mu desem bunu mu desem, neresinden tutsam? Neresinden tutsan elinde kalan bir şey olup çıkıyor ebeveynlik. Kimseye bir kusursuzluk katmıyor, katması gerekmiyor. Çırılçıplak, paldır küldür bir insan olarak o unvanın, o alanın içinde debelenip duruyorsun. “Bir babaya şu yakışmaz” gelip tepene çöküyor, “anne dediğin böyle böyle olur”, “baba dediğin şöyle davranır”… Pırt! Götümüzden değil, vücudumuzun ve ruhumuzun her yerinden geliyor o “pırt”. Hamur değiliz, öyle kolay şekil alamıyoruz. Elimizde sihirli değnek yok. Sihirli değnek istemiyoruz! Tadıyoruz, adımlıyoruz, yaşıyoruz… Paldır küldür.
Kendi hayatında, ama yalnızca kendini değil, başkalarını da ilgilendiren kimi kararların kapısına dayandığında anlıyorsun; aslında çok daha önemli kararları sen farkına bile varamadan, ‘bu’ demeden, hesaplamadan attığın adımlarla çok önceden almış oluyorsun… ve şimdi dayandığın kapının ardından atacağın adımların yönü hiçbir şeyi kolaylaştırmayacağı gibi, açıklamıyor da; çünkü daha önce verdiğin o kararla sen, bu kapıyı çoktan ıskalamış sayılıyorsun.
Gözümde o kadar ‘kara’ bir sahneyi canlandırmakta zorlansam da, Orhan Pamuk’a, “Kara Kitap”ın ikinci bölümünde, “Boğazın Suları Çekildiği Zaman” başlığı altında yazdıklarını, sahiden de bir haberden, üstelik belki de küçücük bir haberden yola çıkarak yazdıran duygunun ne olduğunu aşağı yukarı tahmin edebiliyorum: “Suların bir anda çekildiği son günde karaya oturmuş Amerikan transatlantikleriyle yosunlu İon sütunları arasında açık ağızlarıyla tarih öncesinden kalma bilinmeyen tanrılara yalvaran Kelt ve Likyalı iskeletleri olacak.”1Yeryüzünü kıskandıran, Elif Şafak’ın, “Zira insanın cilalayıp parlatabileceği, kenarlarındaki fazlalıkları atıp, sivriliklerini törpüleyip, sevgilisini sevindirmek için hediye paketiyle ona sunabileceği şehirlerden değildi o. (…) Bir ucube melike, kaprisli bir ece, her yeni gelenin tohumlarını içine çeken ama tarihi boyunca kimse tarafından döllenmemiş olan bir rahim, sahiplerinin penahı, hem kimse tarafından sahiplenilmeyen”2 diye tanımladığı şu güzelim şehrin, ya en zirvede, ya en dipte seyreden ve artık neredeyse kentin kendi kadertutmaz, tanrıtanımaz varlığını da bu dayatılan resme mağlup eden tarihinin, yarına denk düşecek bir yerlerinde, belki de bugüne kadar görülmüş en kötü çağın, en “kara” zamanın beklediğini bir an olsun düşünmek bile, insana en “karasını” yazdırır çünkü. Dışarıda gürül gürül bir bahar kıpırdanırken, dünyanın en güzel şehirlerinden birinde, gözünüze sadece şu lanet olasıca çarpık kentleşmenin sivri uçları batarken, günün birinde “çarpık” bir şekilde dahi “kentleşemeyecek” İstanbul siluetini hayalinizde görmek, bu şehre tam anlamıyla vurgun birini o anlık ve gerçekdışı görüntüde bile aklından edebilir.
Leyla Zana’nın ezelden beri yaptığı en önemli şey, kirli bir iktidar kumarının masasına güzelim çocukların hayatını sürenlerin gözlerinin ta içine bakarak, zalimlikten kurtulmanın yolunu sabırla göstermektir.
Büyük İskender, hayli uzun ve meşakkatli olan büyük Doğu Seferi’ne çıkmadan evvel Troya’ya uğrar. “İlyada”yı okuduktan sonra bir tür ‘manevi atası’ ilan ettiği Aşil’in mezarını ziyaret eder. Ardından daha da güneye iner, Karya’da ayaklanmış kimi şehir devletlerini himayesine alıp, Batı Anadolu’da sükûnet sağladıktan sonra radikal bir rota izler ve tekrar kuzeye tırmanarak Frigya’ya yönelir. Başkent, Gordion’a. Continue reading “Gordion Düğümü”→
