Author: Emre Dursun

29 Ağustos 1985'te, İstanbul Beyoğlu'nda doğdu. İstanbul Bilgi Üniversitesi ve İstanbul Üniversitesi'nde Tarih okudu. BBC & British Council ve Türkiye Gazeteciler Cemiyeti işbirliği ile hazırlanan özel sertifika programı çerçevesinde kısa süreli Gazetecilik öğrenimini gördü. Uzun yıllar grafikerlik, çeşitli gazete ve internet sitelerinde muhabirlik, editörlük ve köşe yazarlığı yaptı. İki yıl süre ile Muğla'da yayınlanmakta olan Ege Haber gazetesinin yayın direktörlüğünü yürüttü. 2007 yılında kurduğu Kronik Muhalif internet sitesi, içinden çok değerli genç yazarlar ve alternatif mecralar çıkaran bir yayın olmakla birlikte, Galatasaray Üniversitesi'nden Munise Nur Aktan'ın yüksek lisans, Simon Fraser Üniversitesi'nden (Kanada) Pınar Gürleyen'in ise doktora tezinde sivil bir gençlik hareketi ve bağımsız, demokratik bir medya organı olarak ele alındı. İlk yazısı Ocak 2003 tarihinde Kaçak Yayın dergisinde yayımlandı. Bu tarihten itibaren Radikal, Radikal Genç, Radikal İki, Kronik Muhalif, Red Haber, Bianet ve Kaos GL gibi yayın organlarına yazdı. 2020-2021 yılları arasında Düşyeri için "Çocuk Sözlüğü"nü kaleme aldı ve çocukların sözcük dağarcığının gelişmesini hedefleyen bu proje için yaklaşık 2000 kelimeyi hikâyeleştirdi. 60'tan fazla hikayesi Düşyeri (Uppy) aplikasyonunda sesli ve görsel kitap olarak yayımlandı. "İda Kitaplığı" projesini başlatarak Çanakkale'nin Bayramiç ilçesine bağlı Külcüler, Çırpılar ve Gedik köylerinde üç ayrı kütüphanenin kurulmasına öncülük etti. Türkiye Yazarlar Sendikası üyesidir ve şu sıralarda Haftalik.net için çalışmaktadır. Bütün bu bilgilerden daha önemlisi, 3 Ocak 2018'den beri Atlas Ali adında muazzam bir çocuğun babasıdır. Sosyal Medya: @dremproed

Şaşkın İnsan Hakları

#Arşiv

Nagehan Alçı’nın eski eşi Rasim Ozan Kütahyalı hakkında X’te yazdıklarını gördükten sonra şaşırdığımı pek söyleyemeyeceğim. Bütün krizlerini yıllardır hepimizin gözleri önünde geçiren, dengesi ve ayarı olmayan, Ahmet Altan ve Taraf gazetesinin başımıza tümden bela ettiği bu canlıdan başka türlüsünü beklemiyordum zaten. Vasatlık denen şeye tur bindirecek ölçüde bir çirkinliğin sıradan ama tehlikeli temsilcilerinden biri olan Kütahyalı, hiç kimseye geldiği bu noktadan fazlasını en başından beri vaat etmiyordu. Galiba en başta da “hayat arkadaşına”.

Continue reading →

Sebahat Tuncel ile söyleşi

#Arşiv

Sebahat Tuncel, benim hayatımda ilk oy verdiğim insandır ve sadece bu nedenle bile önemliydi benim için. Ama onun Türkiye politikasındaki varlığının kudreti ve önemi de asla yadsınamaz. Kısa süre önce duyurduğum “Arşiv” paylaşımlarına da onunla yaptığım bu röportaj ile başlamak istedim. Bu “uzaktan” söyleşiyi yeniden okurken, onun gibi zihinlere ne kadar ihtiyacımız olduğunu yeniden fark ettim. Sebahat Tuncel, Selahattin Demirtaş, Figen Yüksekdağ, Osman Kavala, Can Atalay ve tüm siyasi tutsaklara özgürlük çağrımızı her gün, her yerde dillendirelim, onları yeniden kucaklamak için daha çok direnelim.

EMRE DURSUN – Temmuz ’24

Continue reading →

bana MÜJDE, size BİLGİ:

Kendimi bildim bileli yazıyorum. İstikrarlı olduğum tek konu bile diyebilirim bunun için. Elimden gelen başka şeyler de var elbet ama elimi görmek istediğim daha güzel bir yer yok sanırım. Yazar değil, yazanım. Tam da bu noktada başıma gelebilecek en büyük felâket yazdıklarımı kaybetmek olabilirdi sanırım. Oldu da. Özellikle 2007 ile 2013 yılları arasında yazdığım yazıların birçoğunu kaybetmiştim. Şimdi bir yapay zeka yardımıyla geri çağırıyorum onlardan bazılarını. Hepsi değilse de bir kısmı bu davetime icabet ettiler, sağ olsunlar… İki gündür bunun büyük mutluluğu içindeyim ve kısa bir süre içerisinde bu yazıları “Arşiv” etiketiyle burada da ara ara paylaşmayı düşünüyorum. Umarım sizler de beğenirsiniz.

İçten selamlar ve teşekkürler.

EMRE DURSUN
Temmuz ’24, Grünberg

“BİZ”, bildiğiniz gibiyiz

Cezaevindeki yazar Ahmet Altan’ın “Türk Olmak” başlıklı yazısını ansızın hatırlamamın üzerinden bir hafta bile geçmemişti henüz. Türklerin olumlu ve olumsuz özelliklerini ardı ardına sıralayan Altan’ın o müthiş yorumunu keyifle anımsamıştım: “Dünyanın en tehlikeli eğlencesi Türk olmaktır.” Türk olmanın da, Türkiye’de yaşamanın da uzun zamandan beri eğlenceli bir yanının olmadığının farkındayım ama bu cümlenin içerdiği anlam ve yazının referansları yine de keyiflendirmişti beni. Acı acı…

Bu tespitten ve hatta “Türkiye, evlâtlarına kendinden başka bir şeyle meşgul olmak imkânı vermiyor” diyen Ahmet Hamdi Tanpınar’ın sözündeki anlamdan bile fersah fersah uzaktayız artık. Türkiye, evlâtlarına kendiyle mutlu olmak imkânı vermiyor asıl. Eğlencesi bitiyor, tehlikesi bitmiyor. Hevesi kursağında kalsa da umutlanma iştahı sürüyor ama insanlarının gözündeki fere düşman olanlar tükenmiyor. Deyim yerindeyse canı çıkıyor, huyu çıkmıyor.

Continue reading →