Firar

İnsan, her ne kadar memnun olmasa ve hatta çatışmalı bile olsa içinde doğup büyüdüğü kültürel iklimden başka bir yere göç ettiğinde karşılaştığı iyi ya da kötü her şey karşısında kolaylıkla dehşete kapılabiliyor. Nesneler ve şeyler, onları yüzeysel anlamda bile kavramaya gerek duymadan yadırgadığı, yadsıdığı, en iyi ihtimalle mesafelendiği mefhumlar olarak dahil oluyor hayatına. Her adımında “tanımsız bir cisim yaklaşıyor” deyim yerindeyse ve korkuyorsun da. Çünkü her hayvan gibi insan hayvanı da en çok bilmediği şeyden korkar.

Continue reading “Firar” →

Harbihâl

Bir gün yanlış bir kelime yazdım ve bütün hayatım değişti.

Yirmi yıllık bir dost… Görüp geçirmediğimiz kalmadı. Birbirimizi çok ağırladık, daha da ağırlarız gibi… Bana yaren olmakla birlikte doğal bir editör olarak da eşlik etti hep. Söz gelimi, “Olmaz mı!” yazısını ilk okuduğunda verdiği tepki şu oldu, diğer okuyanlardan farklı olarak: “Harbihâl, bilerek mi öyle yazdın? Sıkı kelime olmuş.” Bilerek yazmamıştım. “Hasbihâl” olacaktı, olmadı. İyi ki de olmamış. Ali bunun üzerine bir yazı değil, bir manifesto yazdı. Ne mutlu ki, onu da burada paylaşıyorum. Haydi bakalım: Harb edelim!

Umutsuzluğun imkânlar dahilinde her kudret zerresiyle iktidarda olduğu bir andayız. Tarihinin yetim kalmış ve bırakılmış halklarının hakkını gasp eden nobranlığımıza ateş ediyor coğrafya.

Yaşadığımız, yoksulluk değil, yoksunluk. Umut etmekten çocuk gülüşüne uzanan bir skalada göğsünün altına düşen her kırıntı için bedel ödeyeceksin.

Cehd edelim! Hasbihâl değil harbihâl edelim. Yaşamak artık beşerî bir mesele değil, iman meselesidir çünkü.

Continue reading “Harbihâl” →

“Olmaz mı!”

İnsan bazı yerlerden hatta birçok yerden, gittiğinden katbekat farklı bir insan olarak döner. Belki keskinleşmiş, belki törpülenmiş, biraz biriktirip çoğalmış, biraz eksilip azalmış, bazan daha umutlu ve uyumlu, bazan daha ümitsiz ve tahammülsüz olarak ama mutlaka değişmiş ve dönüşmüş olarak.

Continue reading ““Olmaz mı!”” →

Onur Sırrı Gönül’le bir Beşiktaş söyleşisi

Futbol tutkusunun peşine takılarak tam yirmi iki ülkeyi arşınlayan, oynamayı bırakarak izlemeye ve anlamaya gayret ettiği bu sporun adeta röntgenini çeken, sıkı da bir Ajax taraftarı olan Britanyalı yazar Simon Kuper, 1994 yılında yayımladığı kitabına isim ararken galiba hiç zorlanmamıştı. Bir kitap ismi olarak uzun sayılabilirdi ama konuyla ilgili hakikati özetleyen en kısa cümle de olabilirdi bu: “Futbol Asla Sadece Futbol Değildir.”

Continue reading “Onur Sırrı Gönül’le bir Beşiktaş söyleşisi” →

Keşf-i Ha(i)le

Muhakkak denk gelmişsinizdir şu meşhur dikkat testi görsellerine. İlk bakışta ya hiçbir şey göremediğiniz ya da iki üç farklı perspektif bulunduğu halde yalnızca bir tanesini görebildiğiniz türden görseller hani. Yaşlı bir kadın çarpar gözünüze ama aslında bir oğlan çocuğu silueti de vardır meselâ. Bir dağ manzarası resmi sandığınız şeyin içerisinde profilden bir insan portresi yer alıyordur. Ya da karman çorman çizgilerin arasında aslında anlamlı bir bütünlüğü olan herhangi bir nesne vardır da zar zor bulup çıkarırsınız onu. Dakikalar harcayıp fark edemediğiniz şeyi bir kere gördüğünüzde ise artık görmemek imkânsızlaşır. Öyle boş boş baktığınız resmin karşısında, bir an evvelki bilinmezlik noktasına ne yapsanız dönemezsiniz. Çünkü, “görülmüştür”.

Continue reading “Keşf-i Ha(i)le” →

Yerde bulunan bir metal parçası

#Arşiv – yayımlanan ilk yazı

18 yaşındayım… Annemin mesleği sebebiyle Denizli’de yaşıyorum. Legal (bandrollü), illegal (korsan) her tür yoldan kitap satıyorum. Ama çok daha güzeli, her kapıdan her kitabı topluyorum. Akşamları eve döndüğümde odama kapanıp okuyorum ve radyo dinliyorum. Şimdi hatırlamadığım bir program var o zaman ama her akşam yayına aynı şarkıyla başlıyor: “Işığın Yansıması” adlı grubun, Orhan Veli‘nin “Birdenbire” şiirinden bestelediği şarkıyla. Yalnızım. Yapayalnızım. Melankoliden başka tutunacak dalım yok.

Ne bulursam okuyorum. Bulamadıklarımı buluyorum. Okuduklarıma ömrümü yatırıyorum.

Bu yazı da öyle bir vakit yazıldı. Devlet yine öldürüyordu ama ben henüz öğreniyordum bunu. Ancak böyle anlatabilmişim… Peki.

Continue reading “Yerde bulunan bir metal parçası” →

Her yıl için bir bab

Babam, Nazım Dursun’a…
31 Aralık 1992
31 Aralık 2024
takvimin bir tek gününde bir milyon çizik
bir milyon sızı, bir tek çizik üstünde

-bir-
seni hatırladığımda kendimi hatırlıyorum. senden daha çok unuttuğum biri. senden daha çok tattığım ama sanki hiç tanımadığım. yine de sen, hatırladıklarımızın, yalnızca unuttuklarımız arasından çıkmadığını öğretensin bana: kutsal bilgi. iyi bilgi, baba!

-iki-
vardır kiminin ölümünde, ilk görüşte tanırsın. yaşadığını yadsısa da ölümü, öldüğünü yadırgamaz. hayata hazırlıksız yakalanmış, dünyaya ‘ters gelmiş’ çocuklar… al bunu da sen hatırla!

-üç-
senden bana bir “kirli ağustos” kaldı yolun sonunda. ne şubat, ne aralık… “kirli ağustos”. şâiri bile reddedecek handiyse, o denli senden mirastır bana: bak, “gözkapaklarımı da yaktım sonunda.”

Continue reading “Her yıl için bir bab” →